Heimamaður gengur niður aðalgötu borgarinnar og er ekki þverfótað fyrir ferðamönnum, glampanum af myndavélaflössum og ágengum sölumönnum með „special price for you my friend!“ Heimamanninum verður hugsað til þeirra daga þegar ferðamennirnir voru færri en heimamenn, ekki var selt inn á náttúruperlur landsins dýrum dómi og merkilegar minjar fengu ekki að víkja fyrir hálftómum hundrað hæða glæsihótelum. Heimamaðurinn man þá tíð þegar litla landið hans var ekki orðin einhverskonar frosin útgáfa af spænskri sólarströnd. Heimamaðurinn andvarpar og þröngvar sér í gegnum mannmergðina. Skyndilega er hann króaður af í kuldanum af einum ágengu sölumannanna sem vill ólmur selja honum ólöglega afritaða Sigurrósar geisladiska og heimaprjónaða lopavettlinga á tvöhundruðkall. Svona er Ísland í dag.
Skemmtistaðir og almenningsgarðar fengu að víkja fyrir nýtískulegum hótelum, veitingastaðir fyrir ódýrum skyndibitakeðjum og hjólförin eftir níðþungar rúturnar ristu djúp sár á fallega hálendið. Heimamaðurinn er þó á því að þetta sé ekki sök ferðamannanna, þvert á móti. Það sé um að kenna fégráðugum ferðamannaiðnaðinum að frónið varð paradísarformúlunni að bráð. Sérstaða landsins var máð út og markaðsett sem einhverskonar ævintýraland álfa og Bjarkar. Hér loga norðurljós alla daga frá tíu til eitt og „ekta íslensk kjötsúpa“ fæst samhliða ómerkilegum skyndibitamat á hverju götuhorni.
Íslandið hafi á stuttum tíma breyst í nokkurskonar Matadorspil fyrir ráðamennina sem hugsuðu sér gott til glóðarinnar þegar litla landið varð allt einu að tískufyrirbrigði. Ef þeir næðu nú að troða sem flestum hótelum á reitina sína fengju þeir fleiri fjólubláa pappírsseðla í búntið. Skítt með skemmtistaðina og menningarlegar minjar borgarlífsins – hótelin eru framtíðin. Ferðamennirnir eru framtíðin!
Heimamaðurinn afþakkar pent aftrituðu útgáfuna af Valtara og götótta lopavettlingana á tvöhundruð kall og heldur áfram göngu sinni niður götur Costa del Reykjavík.
Silja Björk
