Ingunn V. Sigmarsdóttir, þakkar Þorvaldi heitnum Þorsteinssyni fyrir að hafa kennt sér að skrifa með hjartanu.
Ingunn V. Sigmarsdóttir kennari við Giljaskóla á Akureyri hefur skrifað nýja bók, skáldsöguna Bræðraborg. Bókin kemur úr prentun á næstunni en Akureyri vikublaði lék forvitni á að vita hvað varð til þess að Ingunn skrifaði bókina.
„Bókin fæddist smám saman í huga mér alveg dauðóvart og vatt upp á sig eins og gengur. Upphaflega var þetta smásaga sem byrjaði með því að ég fór að velta fyrir mér hvernig það væri ef gamlir elskendur myndu óvænt hittast á elliheimili og uppgjör væri óhjákvæmilegt. Þannig spannst þetta áfram. Nú eru nokkur ár síðan skrifin hófust og ég ákvað að færa handritið úr tölvunni yfir til lesenda,“ segir Ingunn.
Hugmyndin er ekki úr lausu lofti gripin, því sjálf starfaði hún í mörg ár við umönnun aldraðra, raunar í þremur landsfjórðungum og nokkur ár við heimaþjónustu sem hún segir að hafi einnig verið mjög ánægjulegt. „Aldrað fólk er mér mjög kært. Það býr yfir visku, þroska og húmor sem mér hugnast vel og hefur oft skemmtilega sýn á lífið. Kannski er ég dálítið gömul sál.“
Erótík öldunga
Bókin heitir sem fyrr segir Bræðraborg en hefur undirtitilinn: Af elli og erótík, æskuást og átthagafjötrum. Hún fjallar um mannlíf á elliheimili þar sem ýmislegt gengur á. Margir kynlegir kvistir eru þar saman komnir og sagan teygir sig um þorp og sveit þótt starfsfólk og vistmenn séu í aðalhlutverki. Sagan er í léttum dúr og stutt í kímni en alvarlegur undirtónn. Æskuást og átthagafjötrar koma við sögu, gamlar syndir og leyndarmál. Um átthagafjötrana segir Ingunn: „Sumir standa frammi fyrir því að velja milli átthaga og elskhuga. Raunar grunar mig að átthagaástin sé ein sterkasta kennd margra. Svo má ekki gleyma því að elli og erótík fara ágætlega saman!“
Ingunn gefur sjálf út bókina. Í kynningarskyni hefur hún hafið heimsóknir á öldrunarheimili, dagvist aldraðra og heimsótt félög eldri borgara. „Eins og mig grunaði hef ég komist að því að mörgum finnst skortur á léttum bókum þar sem morð og misþyrmingar eru fjarri. Sumir eru langþreyttir á ljótleika og vilja lesa um daglegt líf og mannlegt eðli, ekki verra ef hláturtaugar eru kitlaðar.“
Þótt bókin hverfist um gamalt fólk fer því fjarri að henni sé ekki einnig ætlað að höfða til þeirra sem yngri eru.
Að skrifa frá hjartanu
En hvað kom Ingunni sem höfundi mest á óvart í skriftaferlinu?
„Það sem kom mér mest á óvart við skriftirnar var það hve sögupersónur lifa sjálfstæðu lífi og geta tekið á rás rétt eins og krakkar. Ég tók þá ákvörðun að leyfa þeim að leika lausum hala og skemmti mér konunglega, oftar en ekki steinhissa á uppátækjum þessara óþekktarorma.“
Þótt Bræðrabók sé fyrsta skáldsaga Ingunnar hefur hún áður skrifað tvær ljóðabækur og birt efni í safnritum og víðar. Hún er menntaður grunnskólakennari með íslensku sem sérgrein og starfar á bókasafni Giljaskóla. Hún segist undanfarin ár hafa sótt ýmis ritlistarnámskeið hjá rithöfundum og Símenntun HÍ. „Besta námið fannst mér Skapandi skrif hjá Þorvaldi heitnum Þorsteinssyni. Hann kenndi mér að skrifa með hjartanu og vera óhrædd við óvissuferðir andans. Það hef ég reynt að gera, sleppa því að taka mig of hátíðlega heldur láta bara vaða. Sköpunargleðin margfaldast um leið og ég sleppi persónunum lausum og ákveð að skrifa fyrir sjálfa mig og lesendur en ekki gagnrýnendur.“
-BÞ
