Matti Matt og Heiða Ólafs beittu röddum sínum vel á tónleikunum
Sinfóníuhljómsveit Norðurlands, Kór Fjarðarbyggðar og popphljómsveit undir stjórn Daníels Þorsteinssonar komu fram á tónleikum, sem haldnir voru í Hamraborg í Hofi á Akureyri 2. nóvember. Stjórnandi kórsins Gillian Haworth, er ensk að uppruna og vel menntaður tónlistarmaður. Hún er á meðal helstu driffjaðranna í tónlistarlífi í Fjarðarbyggð og víðar á Austurlandi. Daníel Þorsteinsson er ættaður frá Norðfirði, en býr og starfar í Eyjafirði. Hann er klassískur píanóleikari, en hefur vel á valdi sínu aðra stíla, eins og vel kom fram á tónleikunum, og er það nokkuð óvanalegt með píanóleikara með bakgrunn Daníels.
Auk þeirra, sem hér hafa þegar verið nefndir, komu fram söngvararnir Heiða (Aðalheiður) Ólafsdóttir, en hún lenti í öðru sæti í Idol-stjörnuleitinni árið 2005, og Matthías Matthíasson, sem á að baki umtalsverðan feril á sviði dægurlagasöngs og vakti fyrst athygli, er hann kom fram í uppsetningu á “Hárinu“ í Íslensku óperunni árið 1994. Auk þessara ber að nefna Gunnar Þórðarson, gítarleikara, tónskáld og útsetjara, en hann lék með popphljómsveitinni og sá um kynningar á móti Daníel Þorsteinssyni.
Tónleikarnir voru hinir þriðju í tónleikaröð, sem Kór Fjarðarbyggðar hefur staðið að og kallast „Óma Íslandslög“. Kórinn var stofnaður árið 1998. Kórfélagar eru úr Fjarðarbyggð bæði austan og vestan Oddsskarðs. Markmiðið með starfsemi kórsins er að auka gagnkvæm kynni söngfólks í byggðarlaginu og hefur kórinn lagt mikið til menningarlífs á sínu svæði auk þess sem hann hefur unnið að uppsetningum tónleika með Sinfóníuhljómsveit Norðurlands. Stjórnendur kirkjukóranna í Fjarðarbyggð hafa tíðast verið stjórnendur kórsins.
Á efnisskrá tónleikanna voru íslensk dægurlög frá tímabilinu 1960- 1980. Mest bar á lögum eftir Gunnar Þórðarson. Enda var hann manna atkvæðamestur á þessu sviði þetta árabil – og reyndar utan þess líka. Einnig voru flutt lög eftir Jón Sigurðsson, Þóri Baldursson, Ólaf Gauk Þórhallsson, Jóhann G. Jóhannsson, Óaf Hauk Símonarson, Magnúr Kjartansson, Gylfa Ægisson, Egil Ólafsson, Jóhann Helgason og Stefán S. Stefánsson. Mjög skemmtilegt var að rifja upp ýmsar perlur íslenskrar dægurlagatónlistar í útsetningum fyrir kór, litla sinfóníska hljómsveit, popphljómsveit og flygil. Um útsetningarnar hafði Daníel Þorsteinsson séð ásamt Gunnari Þórðarsyni. Þær voru að flestu vel snyrtilegar og féllu almennt vel að þeim lögum, sem flutt voru. Einkum vakti athygli hlutur sinfóníuhljómsveitarinnar í þremur diskólögum og þá ekki síst í laginu „Dans, dans, dans“ eftir Gunnar Þórðarson. Þar komu strengir vel inn og sköpuðu mjög nærri því ekta diskóblæ. Annað lag er vert að nefna, en það er „Don‘t Try to Fool Me“ eftir Jóhann G. Jóhannsson, sem Heiða Ólafsdóttir söng. Þetta lag er svo til áreiðanlega það lag íslenskt, sem stendur hvað næst hinum bandarísku „standördum“ hins klassíska tímabils jazzins. Fleira mætti fram draga úr efniskrá þessara tónleika, sem vöktu greinilega ljúfar minningar í hugum áheyrenda í Hamraborg, ef marka má hið innilega lófatak, sem jafnan kvað við að lokum hvers atriðis, sem flutt var.
Flytjendur stóðu sig að flestu vel. Matthías Matthíasson hefur til að bera góða, en nokkuð dempaða dægurlagarödd, sem hann beitti almennt vel, en var lítið eitt þvinguð á stundum. Heiða Ólafsdóttir beitti hreinni rödd sinni af verulegri fágun. Kórinn var almennt í góðu lagi, einkum í „vókalíseringum“, en á stundum ekki nógu þéttur, svo sem í hlutum, þar sem karlaraddir einar fluttu. Sinfóníuhljómsveitin skilaði sínu af öryggi, en hvarf verulega að baki popphljómsveitinni á nokkuð mörgum stöðum. Poppsveitin stóð sig skemmtilega og átti góða hluta, ekki síst í sólóspili Gunnars Þórðarsonar. Fyrir kom, að rafbassinn þrumaði um of og var það til nokkurra lýta. Píanóleikur Daníels Þorsteinssonar vakti á tíðum einlæga aðdáun og birti ljóslega hina miklu fjölhæfni, sem hann hefur til að bera á hljóðfæri sitt.
Í heild tekið var þetta ánægjuleg kvöldstund við ljúfa upprifjun mótunaráranna.
-Haukur Ágústsson
