Jón Óðinn Waage pistlahöfundur skrifar
Ég er kominn á sextugsaldur. Mér líður vel með það, ég segi alltaf að maður sé jafn gamall og maður ákveður, það þurfi bara að gæta sín á því að fara ekki að láta sér þykja leiðinlegir hlutir skemmtilegir.
En útlitslega viðurkenni ég að þetta er aðeins meira en dálítil barátta. Hárið á mér byrjaði að grána upp úr tvítugu, ljósar strípur voru þá í tísku svo það var auðfalið. Svo gafst ég upp og lét gráu hárin eiga sig. Í kringum fertugt prófaði ég að lita hárið á mér svart. Mér fannst ég yngjast um mörg ár. Vandinn var að skeggrótin var líka grá, svo ég litaði hana líka. Bringuhárin gægjust grá upp úr hálsmálinu, þau voru þá líka lituð.
Einn daginn stóð ég nakinn fyrir framan spegilinn. Ég var með hárlitunarefni á höfðinu, í andlitinu og á bringunni. Ég sá að grái liturinn var farinn að færa sig neðar, það var ljóst hvernig þetta myndi enda. Þá gafst ég endanlega upp. Nú er ég orðinn alveg gráhærður, nema á bakinu þar eru hárin svört, ég er að hugsa um að lita þau grá.
Klæðaburður er fín leið til að reyna að vera unglegur, ég taldi mig vera góðan á þeirri vígstöð. Síðasta sumar keypti ég mér töffarabuxur, svona pokabuxur í felulitum. Ég mætti í þeim á æfingu hjá krökkunum, þau horfði á mig dágóða stund og loks spurði einn: “Af hverju ertu í náttbuxum?”
