Jón var ofbeldisfullur, drykkfelldur, kvensamur karlfauskur sem hafði í ofanálag verið sauðaþjófur. Hann hreytir illindum í konu sína allt fram í andlátið –og reyndar lengur en það. Kerlingin, eins og hún er nefnd í verkinu, hefur alla tíð hrakist undan fúkyrðum og öðru ofbeldi af hendi Jóns en á dánarbeði hans eru tryggð hennar og guðsótti svo sterk að hún er staðráðin í að koma sál hans inn í himnaríki. Í ferðalaginu að Gullna hliðinu fylgjumst við með því hvernig hún réttir smám saman úr kútnum og öðlast uppreist æru þar sem hún er loksins við stjórnvölinn. Egill Heiðar nær að draga þarna fram hárfínan blæ konu sem hefur mátt sín lítils, hugsanlega alla æfi, en styrkist með hverju skrefi og lætur ekki fortíðina trufla sig. Ást hennar og einlæg fyrirgefning kemur einna skýrast fram þar sem þau hjónin sitja við læk á landareign himnaföðurins. Jón situr fyrir aftan konu sína og er orðin heldur blíðari á manninn en í upphafi ferðalags. Hún grípur þá hönd hans og stýrir henni ofan í lækinn og um háls sér og andlit. Það var eitt af áhrifamestu andartökum sýningarinnar.
Líklega er þetta það næsta sem hægt er að komast í því að skapa leikhús sem bæði er þjóðlegt og nýstárlegt og hugsanlega tekst með þessu verki að gera bæði þeim íhaldssömu og þeim róttæku til hæfis – þó líklega séu hvorki þeir allra íhaldssömustu né allra róttækustu á allt sáttir. Einkunnarorð LA – Framsækið og alþýðlegt – smellpassa í þessu tilviki.
Sóley Björk og Hugrún fóru á frumsýningu Gullna hliðsins, smelltu hér til að sjá leikdóminn í heild sinni
