Ég man þegar maður var yngri og engir gemsar voru til, engar tölvur, enginn var að endalausu Snappi þegar börnum leiddist og krakkar fóru út og léku sér. Fóru í feluleik, fallin spíta, húla hopp, parís og marga skemmtilega leiki. Og þá var það þannig að ef þú vildir hafa uppi á vinunum þá hringdi maður bara strax eftir skóla eða á matmálstíma, ekkert mál. Í dag en öldin önnur. Það er enginn maður með mönnum nema eiga nýjasta símann með öllum öppunum sem hægt er að troða í þessi tæki og eignast sem flesta fylgjendur sem geta fylgst með hverju þínu spori án þess þó að eiga við þig nein bein samskipti eða hitta þig í daglegu lífi.
Mikið ofboðslega þykir mér þetta sorgleg þróun og það sem meira er allur sorinn, mannfyrirlitningin og úthúðun sem fylgir þessari tækniþróun.Það er ýmislegt sem maður hefur séð á netinu sem á að flokkast undir samskipti sem að manni hryllir við að komi frá fólki í orðaskiptum og á sama tíma myndi þetta aldrei vera sagt augliti til auglitis við fólk þegar það hittist. Ef það þá hefur einhver samskipti önnur en á netinu. Fólk hreinlega eys sér yfir náungann í skjóli tölvunnar og netsins og hugsar ekkert um afleiðingar orða sinna. Börn eru brotin niður í skjóli síðna sem hægt er að koma með nafnlausar spurningar og athugasemdir við viðkomandi og sálalíf þeirra skilið eftir í molum jafnvel eftir nokkurra setninga samskipti sem eiga eftir að móta viðkomandi barn og valda vanlíðan sem kannski fæstir gera sér grein fyrir. Því öll erum við jú misjöfn og mismunandi undirbúin fyrir ýmsar athugasemdir sem koma frá fólki. Og það er það sem ég held að fæstir geri sér grein fyrir. Ertu yfirleitt að fatta hvað þú ert að segja, gerirðu þér grein fyrir því að þó svo margir séu sperrtir með sig og upprifnir á almannafæri að þá sé þarna jafnvel einstaklingur sem á við einhver vandamál að stríða. Er jafnvel að glíma við eitthvað sem þú hefur ekki hugmynd um og er ekkert í ástandi til að taka við einhverjum óhróðri hvort sem er í gríni og alvöru.
Það sem einum finnst grín getur öðrum fundist fúlasta alvara og tekið hvert orð inn á sig og vanlíðanin jafnvel orðið svo yfirþyrmandi að viðkomandi kemst í svo annarlegt sálarástand að hann lokar sig af, fer yfir um, fær taugaáfall og í versta falli íhugar og/eða framkvæmir sjálfsmorð. Já það er ömurlegt að hugsa til þess en við höfum alveg dæmi um það að börn niður í ellefu ára hafa tekið líf sitt vegna vanlíðanar og eineltis. Ég sjálf sem foreldri hef orðið vitni að því að ómerkilegustu athugasemdir hafa valdið gráti og vanlíðan og svo þegar viðkomandi hefur verið spurður um þessa og hina athugasemdina að þá er svarið: „Hva þetta var bara djók“. En djók sem sagt er í fljótfærni er kannski bara ekkert fyndið þó svo að þér finnist það þegar þú skrifar það. Finnst mér því að við ættum að gæta orða okkar og minna börnin okkar á að það sem þú skrifar getur sært og ef þú myndir ekki vilja að það væri sagt við þig, seigðu það þá ekki við aðra. Og alls ekki fela þig á bak við vefinn. Vertu heiðarlegur í samskiptum við aðra, gættu orða þinna og komdu fram við aðra eins og þú vilt að sé komið fram við þig.
Sædís Ingimars
