Vigdís Garðarsdóttir
Í mörg ár hefur mig langað að vera Þorvaldur Þorsteinsson. Já, þannig er það bara. Fyrir þó nokkrum árum heyrði ég viðtal við hann í útvarpinu þar sem hann lýsti reynslu sinni af myndlist, sköpun, ritlist, ritstíflu, mistökum, sigrum og sáttum. Mér fannst hann að sjálfsögðu vera að tala um mig, eða í það minnsta beint til mín, eins og örugglega flestum sem á hlýddu. Hann var persónulegur, hlýlegur og raunsær í tali og ég man að hann róaði niður í mér ákveðinn leiðindapúka sem heitir Bannað að gera mistök. Þetta viðtal sat fast í mér frá þessari stundu og strax daginn eftir fór ég auðvitað yfir í öfgarnar hinu megin og gerði fullt af mistökum og klúðraði hlutum sem ekki þótti mjög sniðugt að klúðra í því ábyrgðarfulla starfi sem ég gegndi þá, en ég var að æfa mig. Ég fór líka allt í einu að viðurkenna fyrir sjálfri mér og öðrum að ég vissi ekki hitt og þetta, og þvílíkur léttir! Þvílík uppgötvun fyrir rúmlega tvítuga manneskju sem hélt að það mætti alls ekki komast upp að hún vissi ekki allt um allt og ekki neitt.
Stuttu síðar var ég svo heppin að fá að sitja fyrirlestur hjá þessum nýja draumaprinsi mínum, sem mig langaði líka að breytast í, hversu súrt sem það er nú… Hann notaði eina, litla flettitöflu og nokkra tússliti til að útskýra á myndrænan hátt, hversu lífið væri í rauninni svakalega einfalt, eða þannig upplifði ég það að minnsta kosti. Eftir þetta las ég um elsku Blíðfinn og barnið fyrir nemendur mína og táraðist yfir því hversu skemmtilega og fallega sögu væri hægt að skrifa fyrir börn, í þessum heimi! Ég man að ég hugsaði, svona á að gera þetta og las hana aftur. Ég reyndi líka sjálf að skrifa eitthvað í líkingu við Blíðfinn en hafði bara ekkert í það, vantaði trúlega bara draumaprinsinn hann Þorvald til að hvetja mig áfram. Ég lét það duga að halda áfram að hlusta á hann í viðtölum og lesa það sem hann skrifaði..
Fyrir rúmu ári síðan sat ég svo annan fyrirlestur hjá Þorvaldi. Þar ræddi hann við skólafólk á Akureyri og hjarta mitt tók marga kippi þegar ég hlustaði á það sem hann sagði, eins og talað úr mínum munni, nema bara að ég hefði aldrei getað sagt það. Hann fyllti fullan sal af fólki nýrri von, gleði og væntumþykju á starfi sem þarf einmitt á því að halda. Kennarastarfið þarf á væntumþykju að halda, nemendur og starfsfólk þurfa á væntumþykju að halda. Við erum saman allan fyrri part dagsins og hver og einn dagur einkennist af ólíkum samskiptum, uppákomum, gleði, sorg, mistökum, sigrum og sáttum, rétt eins og á heimilum fólks þar sem börnin dvelja síðari hluta sólarhringsins. Foreldrar þurfa líka væntumþykju og ég hef oft hugsað um það hvað það væri nú yndislegt ef allir kennarar kenndu nemendum sínum að koma fallega fram við foreldra sína, af virðingu og kurteisi og að allir foreldrar kenndu börnum sínum að koma fram við kennarana sína á sama hátt. Væri ekki ráð að byrja á þessu og leggja með því grunninn að því að nám eigi sér stað, bæði í skólanum og heima?
Þorvaldur heldur áfram að tala til mín og hann er bara rétt að byrja í kollinum á mér, það get ég fullyrt. Ég er mjög þakklát fyrir að hafa fengið þá flugu í höfuðið í fyrra haust að taka leikritið Skilaboðaskjóðuna fyrir í tónmenntatímum. Dreitill, njósnadvergurinn, Putti, Maddamamma, nátttröllið og allir hinir munu fylgja mér í kennslu um ókomna tíð, það er á hreinu. Það finnst kannski einhverjum skrítið að ég sé að skrifa um þennan mann sem ég þekkti ekki neitt, og kalla hann jafnframt draumaprins. En auðvitað var hann draumaprins, hann var rithöfundur, sögumaður og ævintýramaður og í mínu ævintýri er hann draumaprinsinn sem mun kenna mér, nemandanum í höllinni hans, endalaust af töfrabrögðum, alveg þar til ævintýrinu mínu lýkur.
Takk fyrir mig Þorvaldur.
Vigdís Garðarsdóttir
