Ég verð 29 ára í apríl næstkomandi. Í dag er ég búin að vera einhleyp í að verða fimm mánuði. Ég hef aldrei búið ein. Aldrei verið ein. Ég flutti beint úr öryggi foreldrahúsa yfir í sambúð sem stóð í rúmlega sjö ár. Skyndilega var ég síðan orðin ein. Alein. Aðstæður sem hafa verið mér örlítið framandi, satt best að segja.
Það verður að viðurkennast að á undarnförnum mánuðum hef ég átt fáein vængbrotin augnablik og stundum misst alla trú á sjálfri mér sem sjálfbjarga einstakling.
Fyrsta áfallið átti sér stað þegar ég sat í mínum mestu makindum á klósettinu eitt ágætt kvöld í nóvember. Ég heyrði lítinn hvell og búmm, allt verður svart. Þarna sat ég því í kolsvarta myrkri með buxurnar á hælunum. Í góðar 10 sekúndur vissi ég vart mitt rjúkandi ráð. Bíddu, sprakk peran? Ég fór í gegnum gamlar minningar á ljóshraða. Hef ég skipt um ljósaperu áður eða?
Allt í lagi, þessi örvænting stóð ekki nema í rúmar 10 sekúndur, eins og áður sagði. Þá náði ég að taka mig saman í andlitinu og átta mig á því að ég hef sennilega meðhöndlað ljósaperu áður á ævinni. Ekkert mál. Óþarfi að örvænta.
Að muna eftir því að kaupa ljósaperu reyndist mér samt fjandanum erfiðara. Enda hlutur sem ég hef ekki iðulega á innkaupalistanum. Eftir að hafa baðað mig í niðamyrkri í heila viku og teflt á tæpasta vað með að pissa á gólf eða hendur fór ég loks út í búð í þeim erindagjörðum einum að kaupa bölvaða peru. Ég veit hvernig ljósaperur líta út – ég má eiga það. Ég var samt afar áttavillt þegar ég loks fann mig fyrir framan ljósaperuhilluna í Nettó. Voðalega er þetta til í mörgum útgáfum. Já og allskonar wöttum, eða hvað það nú heitir. Jæja, ég greip þarna eitthvað mitt á milli, 40W, hljómaði rökrétt. Smellti mér upp á eldhússtól og skipti um peru – eins og ég hefði aldrei gert neitt annað. Áfram ég. Ég get alveg búið ein. Hreinn barnaleikur.
Næstu peruskipti gengu ekki alveg jafn vel.
Rúmri viku eftir að myrkrinu á baðherberginu lauk sprakk peran í svefniherberginu. Ekki kippti ég mér upp við það. Enda sjóuð orðin í hvers kyns peruskiptingum og með óbilandi trú á eigin handlagni. Ég fjárfesti í peru sama dag því ekki er nokkur leið að ætla að athafna sig í fataskápnum í myrkri.
Ég hafði nýlega keypt kolla í Ikea sem ég klambraði saman sjálf. Ferlega ánægð með handverkið. Ég gríp einn kollinn sem staðsettur var í herberginu, vippa mér upp á og hefst handa við skiptin. Það fer nú ekki betur en svo að kollurinn – sem ég jú hafði sett svona vel saman – liðast í sundur undan mér og ég gríp einhverju dauðahaldi í ljósið. Vel gert það. Ljósið rifnar auðvitað næstum niður úr loftinu – eins og myndin hér að ofan sýnir. Ég húrra í gólfið og lendi að sjálfsögðu ofan á glerkúplinum sem fer yfir ljósið. Auðvitað. Ég geri aldrei neitt af hálfum hug. Ef ég eyðilegg eitthvað á annað borð þá er eyðileggingin algjör. Ekkert hálfkák.
Ég hef líklega rifið eitthvað úr sambandi í þessum hamförum. Að minnsta kosti kveiknar ekki á ljósinu þó svo ég hafi á endanum komið perunni í. Rafmagnsfikt hverkonar hætti ég mér ekki út í. Slíkt endar bara á einn veg – ég steindauð á svefniherbergisgólfinu og enginn finnur mig fyrr en smáhundurinn á efri hæðinni verður byrjaður að éta mig.
Ég fann tímabundna lausn á þessu ljósleysi. Ég keypti fullt af seríum í Ikea. Sem ganga fyrir batteríum. Annað bíður þangað til pabbi minn bregður sér í borgarferð.
Ég gæti haldið áfram og sagt ykkur frá því þegar ég var í sjálfheldu heima hjá mér í tvo daga í desember af því það sprakk dekk á bílnum mínum úti á bílastæði. Nú eða væga raflostinu sem ég uppskar við að reyna að tengja sjónvarpið.
Látum það bíða betri tíma.
Guðrún Veiga – http://gveiga85.blogspot.com
