Jón Óðinn Waage
Það blasti alltaf við mér þegar ég opnaði skápinn. Tvær plötur innpakkaðar í smjörpappír með bréfi vöfðu utan um. Það er svo auðvelt að renna plötunum út úr bréfinu, losa um smjörpappírinn, brjóta nokkrar ræmur af, setja svo allt aftur í sömu skorður. Þá var eins og suðusúkkulaðið hefði ekki verið snert.
Hugsunin var alltaf sú að kaupa nýtt áður en mamma uppgötvaði þjófnaðinn. Það tókst aldrei. Spennan var óbærileg, ég heyrði þegar mamma byrjaði að stússa í eldhúsinu, þurfti hún suðusúkkulaðið núna eða ekki? Oft slapp ég en alltaf kom að því að hún þyrfti á því að halda. Ég heyrði þegar hún greip í tómt bréfið og síðan var ég nefndur fullu nafni.
Þetta þróaðist út í það að mér fannst ekkert súkkulaði eins gott og það sem ég hafði stolið frá einhverjum nákomnum. Þegar systurdóttir mín var lítil og átti súkkulaði fór hún alltaf að skæla þegar ég kom í heimsókn. Þá vissi ég að súkkulaði var til og eftirleikurinn var auðveldur.
Inga mín kaupir sér oft vandað súkkulaði, fær sér svo einn lítinn mola á dag með morgunkaffinu. Þannig á ekki að borða súkkulaði, maður á að klára það allt. Þegar hún fór að búa með mér þá stal ég alltaf frá henni fína súkkulaðinu hennar og kláraði það.
Þegar hún svo ætlaði að fá sér mola með morgunkaffinu og ég búinn að borða það frá henni þá þurfti ég oft að minna hana á það að ég elskaði hana mjög mikið… og væri líka með svarta beltið í júdó.
Núna felur hún súkkulaðið.
Jón Óðinn Waage
