Ljóðtímasafn er fjórða ljóðasafn Sigurðar Pálssonar en áður hafa komið út safnritin Ljóðvegasafn, Ljóðnámusafn og Ljóðlínusafn. Eins og í fyrri söfnum Sigurðar inniheldur Ljóðtímasafn þrjár ljóðabækur en þær eru Ljóðtímaskyn (1999), Ljóðtímaleit (2001) og Ljóðtímavagn (2003). Líkt og titlar verkanna gefa til kynna eru meginyrkisefni Sigurðar ljóðið og tíminn. Vangaveltur um ljóðið, þankar um tímann og ýmis tímahugtök eru auk annarra heimspekilegra hugleiðinga og rýmishugsana sterkasta tengingin á milli bókanna þriggja sem þó eru um margt ólíkar.
Titlar ljóðabókanna eiga það sameiginlegt að þeir eru samsettir úr þremur orðum en síðasta orð hvers titils gefur fyrirheit um hvaða efni sé einkum í brennidepli í hverri bók. Þannig er skynjun mannsins á tímanum miðlæg í fyrstu bókinni, Ljóðtímaskyni, leitin að tímanum, og þá sér í lagi tíma ljóðsins, í annarri bókinni, Ljóðtímaleit, en ferðalag eða hreyfing tímans í þeirri þriðju, Ljóðtímavagni. Allar ljóðabækurnar skiptast síðan í undirkafla en oft er unnið með ákveðin efni, hugmyndir og/eða stílbrögð í hverjum hluta fyrir sig.
Klifun og endurtekningar eru meðal höfundareinkenna Sigurðar en þeim beitir hann óspart til að fanga athygli lesanda og til að leggja enn frekari áherslu á mál sitt. Þessi stílbrögð eru einkar áberandi í þriðja hluta Ljóðtímaskyns, „Söngtíma“, en þar eru þau einatt látin gegna meginhlutverki í uppbyggingu ljóðanna eins og má glögglega sjá í ljóðunum „Níðangri“ og „Vaxi“. Í fjórða hluta sama verks, Svart – hvítt, ráða andstæður ríkjum en með notkun þeirra tekst Sigurði mæta vel að draga upp margar áhrifaríkar myndir eins og til dæmis í ljóðinu Trjágöng um vetur: „Það snjóar á ljósin / í göngunum götuljósin // Trjágöngin enda / handan við sjónmál // Það dimmir og svartir fuglar / sitja á svörtum greinum“.
Ljóðtímasafn er ríkt af af líkingamáli og Sigurður er naskur á frumlegar og snjallar líkingar sem koma ímyndunarafli lesenda gjarnan á flug. Oft leikur hann sér með tungumálið, snýr upp á það og breytir um leið merkingu orða eins og til dæmis í ljóðinu „Skilorði“ en upphaf þess hljómar á þessa leið: „Skilorð? / Skil ekki orðið / skil / hins vegar skyndilega svo / ofurvel / að héðan förum við ekki / öðruvísi en kassalögð“.
Ljóð Sigurðar reyna oft á lesandann. Það er því ekki nóg með að tíminn og skynjunin séu miðlæg umræðuefni safnritsins heldur er brýnt að lesendur gefi sér tíma til að lesa ljóðin (upphátt!) og leyfi þeim að orka á sig. Raunar gæti ljóðið „Ávarp til skilningarvitanna“ í Ljóðtímaleit verið einskonar leiðarvísir lesenda við lestur á öllum ljóðum Sigurðar en í lok þess segir: „Veitið viðtöku / Einmitt þannig öðlist þið / smám saman / nokkurn skilning“.
Ljóðtímasafn lætur ekki mikið yfir sér en það er í litlu broti og gefið út í kilju. Bókin hefur það fram yfir mörg dæmigerð, stór, harðspjalda ljóðasöfn að auðvelt er að handleika hana, fletta upp í henni, taka hana með sér og lesa hvar sem hugurinn girnist. Verkið leynir líka á sér því þótt það sé smátt að utan er það stórt að innan þar sem ljóðin eru mörg og safarík. Eins og gengur og gerist eru ljóðin misgóð og misáhrifamikil en lestir verksins eru þó mun færri en kostir þess. Á heildina litið er Ljóðtímasafn gott og heildstætt verk þar sem þræðir tímans, tungumálsins, skynjunarinnar og skriftanna fléttast saman og nákvæmni, húmor og frumleiki Sigurðar fá að njóta sín.
-Guðrún Steinþórsdóttir
