Hildur Eir Bolladóttir. Mynd: Guðrún Hrönn
Lífið er bútasaumsteppi. Það er röð atvika, og tímabila sem raðast upp og mynda að lokum heildstætt verk. Inn í það koma litríkar persónur og táknrænar upplifanir, fegurð hins smáa og flækjur sem breiða anga sína út um allt eins og fléttujurt á gömlu húsi. Lífið er bútasaumsteppi þegar ég virði fyrir mér fullunnið teppið þyrmir yfir mig við tilhugsunina um alla vinnuna, þolinmæðina að ég tali nú ekki um hugsunina sem að baki liggur, en svo fyllist ég líka lotningu eins og fjárhirðarnir forðum þegar þeir litu Jesúbarnið fyrst augum, því Jesúbarnið er lífið. Lífið er bútasaumsteppi og sorgin er það líka hún er flókin og erfið en líka litrík og falleg. Hún er vitnisburður um mátt kærleikans í lífi okkar, í sorginni skynjum við nefnilega best hvað það þýðir að elska. Þrátt fyrir það myndum við sennilega öll óska þess að ganga í gegnum lífið án þess að þurfa nokkru sinni að syrgja, því sorgin er oft nístandi sár og frek til plássins í sál og sinni. Í dag tökum við á móti mjög dýrmætri gjöf hér í Akureyrarkirkju, gjöf sem búið er að koma upp á vegg í safnaðarheimilinu á milli skrifstofa prestanna þar sem fólk getur sest niður og beðið eftir fundum við okkur sem hér störfum. Gjöfin er bútasaumsteppi sem Margréti Kristinsdóttur hústjórnarkennari með meiru, saumar og gefur í minningu nöfnu sinnar og langömmubarns Margrétar Tinnu sem hún lést fyrir um ári, aðeins tvítug að aldri. Margrét Tinna var bæði gáfuð og glæsileg stúlka, listræn eins og amma hennar og hafði undurfagra söngrödd. Hún var brosmild og sjarmerandi, hafði húmor fyrir lífinu og fannst það merkilegt en líka flókið og stundum yfirþyrmandi. Það er dauðans stríð að vera til með allar þessar flóknu tilfinningar sem lífið þræðir með nál í gegnum hjartað svo stundum blæðir.
Komið til mín, öll þér sem erfiðið og þunga eruð hlaðin, og ég mun veita yður hvíld. Takið á yður mitt ok og lærið af mér því að ég er hógvær og af hjarta lítillátur og þá munuð þér finna hvíld sálum yðar. Því að mitt ok er ljúft og byrði mín létt.“ Þetta eru skilaboð frelsarans í guðspjalli dagsins, hann býður skjól undan sársauka lífsins ekki til þess að taka hann frá okkur heldur til að leyfa okkur að finna að við göngum ekki ein um dalinn dimma. Það tekur nefnilega enginn sorgina frá öðrum, ekki einu sinni Guð en Guð þekkir hins vegar alla líðan og allar hugsanir, það er sú huggun sem trúin veitir, það eru skilaboð krossins. Þess vegna er trúin á vissan hátt raunsærri en margar þær leiðir sem hinn jarðbundni veruleiki býður þegar dauðinn kveður dyra.
Nútíminn hefur nefnilega mjög litla þolinmæði gagnvart sorginni, hann elur börn sín upp í lausnamiðuðum heimi sem er gott á flestum sviðum öðrum en þeim er geta aldrei hætt að vera til, eins og dauði og sorg. Við þurfum að lúta sorginni í lotningu, hún er heilagur, frátekinn veruleiki en ekki sjúkdómur sem þarf að lækna. Það er merkilegt að hugsa til þess að í samtímanum er sorgin allt í einu orðin einhvers konar geimvísindi þegar staðreyndin er sú að hún þarf fyrst og fremst tíma til að þróast með manneskjunni þangað til hún hjaðnar og verður bærilegri. En það er kannski mergurinn málsins, í dag höfum við svo lítinn tíma að við þurfum að finna lausnir á öllu, einn tveir og þrír. Það eru eflaust einhverjir út í hinum stóra heimi núna að reyna að finna lyf til að lækna sorgina, ætli það sé ekki jafn líklegt til árangurs og að rannsaka ellina? Eins og Fóstbræður lögðu eitt sinn til í ógleymanlegu grínatriði.
Verkið sem hún Margrét eldri færir kirkjunni hér í dag, kallar hún Lífsgleði. Það þykja mér mikilvæg skilaboð frá fjölskyldu Tinnu heitinnar. Því rétt eins og sorgin tjáir dýpstu elsku sem nokkur getur fundið þá afhjúpar hún líka mestu gleðina, sorgin er eins og smásjá, hjálpar okkur að koma auga á allt það sem skiptir máli. Þar á meðal gleðina, lífsgleðina. Við tölum oft um að gleði barns í fyrirvaraleysi þess sé fallegasta og mest smitandi gleði sem hægt er að vitna og hún er vissulega yndisleg en ég held samt að gleði þess sem áður hefur lifað dýpstu angist lífsins sé enn stærri, hún sé í raun upprisa drottins. Hér er ég m.a. að tala um það sem heldur mér persónulega gangandi í þessu starfi, prestsstarfinu og styrkir endalaust trú mína á Guð.
Við þökkum þér Margrét af alhug, fyrir Lífsgleðina sem skreytir nú safnaðarheimili kirkjunnar við þökkum þá hugsun sem býr nú í verkinu og tilfinningarnar sem stjórnuðu höndum þínum þegar þú saumaðir út þessa sömu hugsun. Við þökkum líka fyrir hana Tinnu og þau tengsl sem hún óf í jarðvist sinni og halda út yfir gröf og dauða. Já blessuð sé minning hennar.
Akureyrarkirkja á afmæli í dag sem og mörg sóknarbörn lífs og liðin sem höfðu þetta hús að áttavita í lífi sínu. Helga Jónsdóttir móðir Margrétar Kristinsdóttur átti einmitt afmæli á þessum degi, faðir minn Bolli Gústavsson átti líka þennan afmælisdag, væri 78 ára hefði hann lifað og svo jarðsöng ég góðan mann á dögunum Árna Pétur Björgvinsson sjóntækjafræðing sem var líka fæddur á þessum degi og þótti mjög vænt um kirkjuna sína og talaði oft um daginn sem tengdi þau saman. Og þó var það fleira en dagurinn sem tengdi þau eins og Helgu heitna og pabba og fleiri sem daginn eiga. Kirkjan er jú líka bútasaumsteppi sem tengir saman sorg og gleði, trú og efa, angist og von svo úr verður vettvangur sem ber kennsl á allar mannlegar tilfinningar og aðstæður. Kirkjan er í þróun eins og mannkynið af því að kirkjan er fólk og þess vegna hefur hún augu og eyru og heyrir og sér þarfir í samhengi tímans. En svo lýtur kirkjan á vissan hátt líka sömu lögmálum og sorgin, hún er samferðarmaður en ekki skyndilausn, hún er vegferð með Kristi sem mætir okkur með sínum tímalausa sannleika um að kærleikurinn sé mestur og að mannleg farsæld verði aðeins mæld út frá þeirri elsku sem við berum hvert til annars. Mæld út frá elsku og fyrirhöfn og fórn. Af því að hin raunverulega elska er bundin fórn, fórn sem birtist m.a. í tíma, fyrirhöfn, samkennd, heiðarleika, hreinskilni og gestrisni svo fátt eitt sé nefnt, allt eru þetta tímalausar fórnir, jafn nauðsynlegar í dag og fyrir hundrað árum já eða þúsund. Kirkjan er farvegur andlegra gæða eins og Jesús bendir á guðspjallinu þegar hann segir „takið á yður mitt ok og lærið af mér því að ég er hógvær og af hjarta lítillátur og þá munuð þér finna hvíld sálum yðar.“
Kirkjan er sálarskjól, hlutverk hennar er að hjálpa fólki að rækta þau tengsl sem aldrei deyja og þau gildi sem alltaf lifa og stuðla að farsæld og lífsgleði því hin raunverulega lífsgleði sem er borin uppi af þakklæti og ást getur þrifist í dýpsta harmi, hin raunverulega lífsgleði er fólgin í því að elska og vera elskaður.
Hildur Eir Bolladóttir
ræða flutt á kirkjudegi í Akureyrarkirkju í dag
