Auður Jónsdóttir rithöfundur segist undrast það mjög í pólitískri umræðu í aðdraganda þingkosninga hve lítið sé rætt um vanda leigjenda, en mestu púðrinu eytt í hvernig hægt sé að leiðrétta kjör þeirra sem eiga fasteignir.
„Sem leigjandi er ég orðin hundleið á að hlusta bara á hvernig megi laga/leiðrétta kjör þeirra sem eiga fasteign um leið og það er varla minnst orði á möguleika leigjenda til að tryggja sér húsnæði eða búa við mannsæmandi leigu,“ segir Auður.
Fleiri taka undir þetta. Akureyri vikublaði hafa borist bréf frá leigjendum á Akureyri sem telja verr komið fram við þá en áður, leiga hækki ört og aðstæður hafi versnað mjög eftir hrun. „Er ekkert til hérna sem heitir neytendapólitík? Nokkuð sem ætti kannski að vera brýnt umhugsunarefni í kosningabaráttunni. Eða er kannski tabú að tala um þetta því þeir sem eiga fasteignir á vondum lánum vilja umfram allt að verðið hækki? Kannski einhverjir frambjóðendur?“ Spyr Auður.
Dæmi eru um leiga fyrir 2ja-3ja herbergja íbúð í Reykjavík sé 180.000 krónur á mánuði. Það er þó langt fyrir ofan meðalverð og mun lægri tölur eru nefndar á Akureyri Ásgeir H. Ingólfsson, sem ættaður er frá Akureyri en býr í Reykjavík segist hafa harkað á leigumarkaði í nokkur ár, hann ströggli við að ná endum saman og gangi ekki að neinum eignum. „Samt er stemmningin í þjóðfélaginu alltaf sú að ég eigi að vorkenna þeim sem eiga þetta allt, út af því mínar fátæklegu skuldir séu svo aumingjalegar við hliðina á húsnæðisláninu þeirra,“ segir Ásgeir í umræðu um málið á Facebook.
Margrét Rósa Sigurðardóttir segir að sterk réttindasamtök leigjenda og neytendalög séu utan landsteinanna í heiðri höfð en svo sé ekki hér. Önnur kona segist hafa átt íbúð og greitt af henni í 11 ár. „Hún át sig sjálf. Nú fæ ég ekki greiðslumat og er í raun nauðbeygð til að fara með 5 manna fjölskyldu á leigumarkað. Þar borga ég að sjálfsögðu mun meira en ég myndi borga í afborganir af húsnæðislánum. Húsnæðisúrræði eru afar brýn kosningamál, félagslegt húsnæðiskerfi í líka.“
Eiríkur Einarsson spyr hvort ekkert eigi að hugsa um hina lægst launuðu fyrir kosningar, um ófaglært verkafólk og lífeyrisþega sé ekki rætt. Guðrún Þórsdóttir sem býr á Akureyri segir að það fari í taugarnar á henni í stjórnmálaumræðum að allir séu að tala um bráðnauðsynlegar lausnir á vanda þeirra sem keyptu sér fasteignir fyrir hrun. „Það er eins og það sé eina liðið sem þarf á aðstoð að halda.“
Ingi Björn Guðnason segir íslenska séreignakerfið fullkomnlega galið. Valkostirnir sem fólk standi frammi fyrir séu annað hvort að kaupa húsnæði og sökkva sér í skuldir og enda með að greiða margfalt verð húseignar eftir 40 ár. Eða að leigja á markaði sem stjórnast algjörlega af fasteignaverði og fjárfestingakostnaði leigusala. „Þessi markaður er auk þess mjög ótryggur og vonlaust fyrir leigendur að reikna með að geta búið á sama stað til langframa nema í undantekningartilfellum.
