Hildur Eir Bolladóttir. Mynd: Guðrún Hrönn
Mig langar til þess að tala um mikilvægi þess að vera forvitinn í hjónabandi.
Það er mjög misjafnt hvaða augum fólk lítur þann eiginleika að vera forvitinn, sumir líta á það sem ótvíræðan kost á meðan aðrir líta á það sem vægast sagt óþolandi galla.
Ég er sjálf komin af mjög forvitnu fólki. Báðir foreldrar mínir voru þessum eiginleikum gæddir þó það birtist kannski með svolítið ólíkum hætti. Pabbi var mjög forvitin um ættir fólks og fannst gaman að finna tengingar í þeim efnum, einnig var hann mjög mannglöggur og velti fyrir sér persónueinkennum annarra sem nýttist honum einstaklega vel sem teiknara en hann var mjög flinkur að draga upp myndir af mönnum og fékkst talsvert við það í gegnum tíðina, alveg frá því að hann teiknaði skólafélaga sína í Carminu í MA. Mamma var aftur á móti uppteknari við að velta fyrir sér sálarlífi fólks og hefur raunar alltaf verið mjög fljót að átta sig á fólki og stundum er líkt og hún lesi það eins og opna bók við fyrstu kynni. Svo komum við systkinin og það sem við eigum öll sameiginlegt með foreldrum okkar er að við getum hæglega gleymt okkur við að horfa á fólk, skástrik stara, þar sem við erum á opinberum stöðum. Tengdabörnin í fjölskyldunni hafa stofnað eins konar stuðningshóp til að fara yfir þessa reynslu enda hafa þau öll sömu sögu að segja, að sitja með okkur bollastellinu á kaffihúsum þar sem við „sónum“ út í miðjum samræðum þegar einhver áhugaverður gengur í salinn. Ég vil sjálf meina að mér hafi tekist betur að höndla þessa áráttu í gegnum tíðina en maðurinn minn er engan veginn sama sinnis. Og talandi um hann, þegar ég kom inn í tengdafjölskylduna mína komst ég að því að í raun væri til fólk sem væri alls ekki forvitið, ég hafði fram til þess tíma heyrt talað um svoleiðis fólk, eins og Buskmenn í Kalahari en aldrei látið mér detta í hug að ég ætti eftir að hitta slíkan þjóðflokk. En þau höfðu heldur aldrei hitt svona fyrirbæri eins og mig áður sem spurði og spurði spurninga um ættfeður og mæður og tengsl og ástir og átök og allt þetta sem að mér finnst áhugverðast í lífinu. Tengdapabbi neyddist meira að segja til að leggjast í heilmikla heimildavinnu til að svara spurningum mínum um aldur og störf systkina hans og gott ef hann fór ekki að hringja meira í þau en áður, bara svo ég ræki hann ekki á gat. Svo varð heilmikið uppnám þegar ég vildi vita hvaðan uppskriftin af kartöflusalati ættarinnar kæmi en þetta salat er svo gott að ég hef tengdamömmu grunaða um að setja ólögleg fíkniefni út í það. Nema hvað svo fellir þetta fólk hugi saman, ég sem er alin upp við það að drekka fólk í mig og maðurinn minn sem er alinn upp við það að yfirheyra ekki aðra en hlusta þegar hinn velur að tala.
Það getur stundum verið pínulítið flókið fyrir par að vera ólík á þessu sviði, það er alls ekki óyfirstíganlegt heldur bara eitt af þessum verkefnum sem maður fær í hendurnar þegar reitum er ruglað saman. En þó ég sé sjálf forvitin þá er ég ekkert endilega að segja að það sé alltaf betra en hitt, það hefur bæði kosti og galla og oftast skella gallarnir á manni sjálfum, þessi eiginleiki þýðir t.d. það að ég lifi og hrærist endalaust í gleði og sorgum annarra og tek sjálfsagt alltof mikið inn á mig sem gæti þýtt að ég hafi ekki sömu orku og annars til að sinna mínum nánustu og jafnvel sjálfri mér. Það verður þá að segjast um manninn minn sem tilheyrir hinum þjóðflokknum að hann er mjög einbeittur heimilisfaðir og klikkar sjaldnast á dagskrá drengjanna okkar, hann gætir þess að þeir hafi aukaföt til skiptanna á leikskólanum og er með keppnisplanið fyrir fótboltann og handboltann á hreinu svo að eldri drengurinn þurfi ekki að horfa tárvotum augum upp á auð sæti í foreldranna. Það er s.s. lítil hætta á því að ég fengi foreldraverðlaun Heimilis og skóla ef hans nyti ekki við.
En þrátt fyrir þetta ágæta mótvægi þá held ég að það sé mjög mikilvægt að vera forvitinn í hjónabandinu, þ.e.a.s. að vera alltaf dálítið forvitinn um makann, ekki bara í upphafi sambands, heldur alla gönguna. Ég held að forvitni sé svolítið lykillinn að því að vera ástfanginn, sem er svo dásamlega gefandi. Það er svo gaman að upplifa að makinn sé forvitinn um mann, að hann líti svo á að maður sé eins konar stórborg sem að hefur alltaf upp á eitthvað nýtt að bjóða. Nýja hugsun, nýja sýn, nýjar langanir, ný vandamál eða verkefni eftir því hvernig maður kýs að skilgreina vanda. Ég las einhvern tímann að forvitið fólk (og takið eftir, forvitni er ekki það sama og hnýsni) að forvitið fólk sem eðli málsins samkvæmt spyrði aðra af djúpstæðum áhuga út í hagi þeirra, léti viðmælendum sínum líða vel. Að það væri hreinlega sammannleg þörf að skynja áhuga annarra á manns eigin högum. Ég veit að vísu ekki hvort tengdapabbi myndi skrifa undir þetta, hann heldur nefnilega að ég hafi verið CIA njósnari í „fyrra lífi.“ Ég fer ekki ofan af því að forvitni sé lykillinn að því að viðhalda ferskleika og ánægju í samböndum, ég held að þetta sé lykillinn að því að vaxa og eflast í hjónabandinu af því að eins og mamma sagði alltaf þegar ég innti hana eftir þvi hvort forvitni mín væri yfirgengileg, „Hildur mín, maður lærir ekkert nýtt ef maður er ekki forvitinn og spyr spurninga.“ Það er nefnilega það, við verðum að vera undir það búin að læra alltaf eitthvað nýtt um makann því makinn mun jú breytast með árum og þroska eins og allt annað fólk. Verum því forvitin um hvert annað, það getur bæði bjargað hjónaböndum og jafnvel mannslífum.
Hildur Eir Bolladóttir
