Guðrún Veiga
Ég er ekki og hef aldrei verið afrekskona þegar kemur að íþróttum. Svo langt því frá. Ég er alveg þarna á öndverðu meiði við afreksmanneskjuna. Eins og gefur að skilja eru því engar sögur til af neinum afrekum úr minni æsku. Hins vegar eru til fáeinar frægar sögur af afreksleysi mínu.
Einu sinni voru haldin svokölluð Landsbankahlaup, ég held þau hafi verið landlægt fyrirbæri. Þetta var stutt og laggott hlaup sem allir tóku þátt í. Aðallega vegna þess að það fengu allir verðlaunapening að hlaupi loknu. En mér tókst að sjálfsögðu hið ómögulega – að taka þátt og fá engan verðlaunpening.
Í mínum heimabæ, Eskifirði, lá hlaupahringurinn framhjá Kaupfélaginu. Ég mætti eitt árið galvösk til þátttöku, vitandi að ég kæmi aldrei til með að sigra en þetta loforð um verðlaunapening var svo sannarlega rúsínan í pylsuendanum. Ég átti nefnilega engan og miðað við fyrri reynslu og tilraunir til íþróttaiðkunar voru líkurnar mér alls ekki í hag. Þarna var því mitt tækifæri – í hlaupi þar sem allir voru verðlaunaðir.
Hlaupið var flautað af stað og ég næ svona góðum fimm mínútum áður en ég andast úr mæði. Sennilega örlítilli leti líka. Látum það liggja á milli hluta. Ég held áfram labbandi, enda var sú krafa að klára hlaupið ef peningurinn átti að verða þinn.
Nei, sé ég ekki glitta í bölvað Kaupfélagið á þessu rölti mínu að markinu. Kaupfélagið á Eskifirði var nota bene staðsett móti Landsbankanum – þar sem markið var. En ég átti reyndar alveg eftir að hlaupa einn hring til viðbótar áður en ég væri gild yfir marklínuna.
Mikið fjári var ég nú samt svöng. Á þessum timapunkti fannst mér ég standa frammi fyrir erfiðustu ákvörðun lífs míns. Átti ég að láta undan bumbunni eða ljúka lokahringnum? Klára hlaupið eða kaupa mér eins og einn snúð? Mögulega eina kókómjólk líka – svona áreynsla kallar jú á vökva. Kannski gæti ég gert bæði? Ég gæti alveg verið rosalega fljót í Kaupfélaginu og hlaupið svo bara einn hring í viðbót. Södd og sæl.
Ó, í Kaupfélagið fer ég. Næli mér í einn mjúkan með bleikum glassúr og svellkalda kókómjólk. Eitthvað hef ég nú verið lengur en ég ætlaði mér í þessari verslunarferð. Ég geng út úr Kaupfélaginu með snúðinn í andlitinu og lít yfir götuna. Þar eru allir komnir í mark og allir horfandi á mig. Já mig. Stelpuna sem tók sér örstutt hlé frá hlaupum og stökk í Kaupfélagið. Af því hún var svo svöng.
Hlaupinu var lokið og þarna stóð ég með glassúrslefuna í munnvikinu. Ég man hvað ég óskaði þess heitt og innilega að jörðin myndi gleypa mig. Eða að það kæmi flutningabíll keyrandi og jafnaði mig hreinlega við jörðu. Þessi saga fylgdi mér síðan í óþægilega mörg ár. Sagan þegar Guðrún Veiga kláraði ekki Landsbankahlaupið því hún var svo svöng. ,,Guðrún – manstu eftir Landsbankahlaupinu sem þú kláraðir ekki því þú hljópst í Kaupfélagið og keyptir þér snúð í miðri keppni?” Ógeðslega fyndið.
Það er kannski vissara að það fylgi sögunni að ég var aðeins í þyngri kantinum. Ég var mun meira gefin fyrir það að næra mig en hreyfa.
Einu sinni var ég líka að keppa á skíðum – jájá, ég reyndi fyrir mér á öllum vígvöllum með litlum árangri. Ég var að skíða niður brautina þegar ég sé svona líka agalega sætan strák í lyftunni á leið upp fjallið. Til þess að stöðva tímatökuna á skíðum þarf maður auðvitað að skíða yfir marklínuna. Það er víst líka bráðnauðsynlegt að koma í mark til þess að vera gildur keppandi. Nei, ég kom ekkert í mark þetta árið. Ég var svo upptekin af stráknum í lyftunni að ég skíðaði óvart framhjá markinu. Þegar þú ert komin framhjá markinu þá ertu komin framhjá. Þú skíðar ekkert bara upp að því aftur og smellir þér yfir línuna, nei það er ekki hægt. Svo mikið var hlegið að þessu ágæta atviki að ég lagði skíðin á hilluna í kjölfarið.
Ég æfði líka sund eitt sumar. Ég keppti meira að segja í því og allt. En ég var undantekningarlaust í síðasta sæti. Það var sökum þess að ég kunni ekki að stinga mér og byrjaði því alltaf við bakkann á meðan keppinautar mínir gátu stungið sér lengst út í laug með tilheyrandi forskoti. Ég var ekkert sex ára eða eitthvað – nei, ég var örugglega alveg orðin fimmtán! Almáttugur, það var svo hrikalega aulalegt að lauma sér alltaf ofan í laugina á meðan aðrir tóku sér stöðu á einhverjum stökkpöllum eins og þaulvanir atvinnumenn. Það voru líklega öll sundfélög á Austurlandi afar fegin þegar ég hætti að æfa sund. Ég tafði hvert einasta mót nefnilega talsvert af því ég var iðulega enn að reyna að klára mína vegalengd á meðan þeir sem ég keppti við voru komnir í sturtu.
Vel á minnst, ég kann ekki ennþá að stinga mér.
Guðrún Veiga – http://gveiga85.blogspot.com
Fleiri pistlar eftir Guðrúnu Veigu á Akv.is
Með lífið í Lúkunum
Lífið sem einhleypingur
