Þórdís Lóa Þórhallsdóttir gegnir ýmsum embættum og trúnaðarstörfum. Hún er fjárfestir, eigandi Pizza Hut, formaður Félags kvenna í atvinnulífinu og svo hlaut hún nýverið stórriddarakross af hálfu finnska forsetans vegna starfa hennar sem formaður Finnsk-íslenska viðskiptaráðsins. Lóa, eins og hún er jafnan kölluð, á ættir sínar að rekja til Þingeyjarsýslu. Hún á athvarf milli Reykjadals og Másvatns og er forfallin veiðimaður sem ferðast þvers og kruss um landið. Lóa hefur bæði faglegan og persónulegan áhuga á veitingahúsaflórunni hér á landi og þá ekki síst á Norðurlandi. Hún notar forvitnilegar einkunnir eins og sveitabístró og staði án stæla um það sem henni finnst hafa lukkast best á síðustu árum í veitingatengdri ferðamennsku.
„Það sem ég hrífst af þegar við skoðum þær breytingar sem orðið hafa í norðlenskri veitingahúsaflóru síðastliðin 15 ár eða svo er að það hafa sprottið upp veitingastaðir þar sem lagt er upp úr konseptum til að auka virðiskeðjuna allt frá bóndanum eða framleiðanda hráefnisins og alla leið að réttinum eins og hann lítur út þegan gesturinn fær hann á diskinn sinn,“ segir Lóa þegar blaðið biður hana að leggja mat á stöðu norðlenskra veitingahúsa.
Vogafjós og Gamli bær að gera góða hluti
Lóa er félagi í Slow food, alþjóðlegum samtökum þeirra sem hafa áhuga á matreiðslu og hvernig hráefni verður að máltíð frá upphafi til enda. Hún neitar því ekki að mat hennar á veitingahúsum sé litað þeirri heimspekilegu matarskoðun sem í slow food stefnan hverfist um. „Uppáhaldsveitingastaðurinn minn í Þingeyjarsýslunni er Vogafjósið. Þar eiga aðstandendur mikið hrós skilið fyrir að halda sig við það konsept að búa til mat frá eigin héraði og frá eigin býli eins og hægt er. Mér finnst það algjörlega til fyrirmyndar að Vogafjósið lætur markaðsöflin ekki trufla sig. Þarna er kjötframleiðslan beint frá býlinu, eigin ostar og það allt. “
Annar staður sem Lóu finnst mjög skemmtilegur er Gamli bærinn í Reykjahlíð. „Þessi tvö konsept, Vogafjósið og Gamli bærinn, eru mjög ólík og kalla á sitthvorn markhópinn. Ferðamannasvæði eins og Mývatnssveit hefur nefnilega bolmagn fyrir hvort tveggja. Það sem er líkt er að báðir staðirnir bjóða staðbundið hráefni, Gamli bærinn er hins vegar meiri bístró-staður, matseðilinn hreyfanlegri og svoleiðis meðan Vogafjósið er fyrst og síðast með matagerð og framboð á mat í tengslum við sem er að gerast á býlinu. Gamli bæinn kemst upp með að bjóða upp á flotta hamborgara en líka kótilettur í raspi plús gömlu góðu góðu kjötsúpuna, pönnsurnar og það allt. Gamli bærinn er íslenskt sveitabístró.“
Jákvæð þróun á Húsavík
Hugur Lóu hvarflar til Húsavíkur þegar spurt er hvað hún telji hafa lukkast best sl. ár í veitingamennsku á svæðinu. „Á Húsavík finst mér tveir staðir bera af í skemmtilegheitum og konsepti. Fyrst langar mig að hrósa Norðursiglingu og Gamla bauk fyrir ótrúlega flotta og umhverfislega fallega ferðaþjónustu. Gamli baukur gengur út á húsvíska hráefnið, þar er stór matseðill en hráefnið allt meira og minna frá Husavík og nærsveitum. Það er hrein unun að sitja þarna inni og annar salurinn eins og sjólistasafn. Hinn flotti staðurinn á Húsavík er að mínu mati Naustið, þar sem nokkrar konur tóku sig til og stofnuðu fiskstað sem mér finnst vera svolítið eins og Sægreifinn í Reykjavík.“
Um Naustið á Húsavík segir Lóa það frábært framtak að staðurinn einblíni á fisk beint úr Skjálfanda. Naustið sé „röff töff“ fiskistaður með einfaldan matseðil og frábært hráefni, staður með enga stæla. Spurð um björtustu vonina á Norðurlandi er Lóa eldsnögg til svars og nefnir Dalakofinn á Laugum í Reykjadal. „Þar hafa vertarnir tekið staðinn í gegn og prófað ýmsa nýbreytni svo sem kótelettukvöldin. Þarna er verið að uppfæra matseðil sem byggir á langri hefð og svo er ég mjög ánægð með að Dalakofinn hefur uppfært eigin kaffigæði.“
Ekki hrifin af uppáhellingi
Það kemur á daginn að Lóu finnst íslenski kaffiuppáhellingurinn, langstaðinn stundum og súr í munni, vera lýti á íslenskri ferðaþjónustu. Hún saknar þess að aukinn metnaður verði lagður í kaffisopann hérlendis. „Ég er alltaf á ferðinni að leita uppi staði sem bjóða upp á annað kaffi en uppáhelling. Þar er mikið verk óunnið, en samt hafa orðið framfarir á skömmum tíma.“
Um frumkvöðla norðanlands í kaffimálum nefnir Lóa staði eins og Bláu könnuna á Akureyri og kaffihúsið í Eymundsson. „Það er nefnilega ekki lengur hægt að tala bara um að 101-íbúarnir í Reykjavík séu lattelepjandi, nú er landið allt að verða þannig!“ Sárlega vantar þó enn gott kaffi milli Akureyrar og Reykjavíkur að Lóu sögn. Á þeirri leið eru mest megnis vegasjoppur sem ekki flagga verulegum metnaði ef undan er skilið kaffihús á Blönduósi sem erfitt er að halda úti á vetrum. „Vegasjoppurnar standa sig ekki í kaffinu. Þarna er tækifæri til að búa til nýtt og skemmtilegt konsept.“
Bautinn í uppáhaldi á Akureyri
Spurð um uppáhaldsveitingastaði á Akureyri upplýsir Lóa að þar komi tveir staðir fyrst upp í hugann. Rub 23 fyrst. Æðislegur veitingastaður. „En uppáhaldsstaðurinn minn á Akureyri er samt Bautinn. Hann er búinn að vera eins í öll þessi ár, þetta er staður með hjarta, ekki ósvipaður Aski í Reykjavík. Svona staðir gleymast oft í umræðunni, þeir eru kannski ekkert sérstaklega í tísku á einum tíma umfram annan en kúnninn kemur alltaf aftur og aftur sem segir miklu meira en einhverjar tímabundnar upphrópanir í blöðunum. Bautinn er klassískur staður og ég fer alltaf á hann þegar ég get.“
Með sama hætti segist Lóa bera mjög mikla virðingu fyrir þeim miklu gæðum sem staður eins og Rub 23 á Akureyri bjóði upp á. Ekki síst fyrir að hafa opið á heilsárgrunni. „Ég ber mikla virðingu fyrir þeim að standa í svoleiðis, því í 18.000 manna samfélagi er svona hreint ekki sjálfgefið,“ segir Þórdís Lóa Þórhallsdóttir.
