Það er til rosa vondur brandari sem fjallar um Liverpoolaðdáendur og börn alkóhólista, ef fólk er ekki þegar farið að tengja þá er hann s.s. svona „hvað eiga Liverpoolaðdáendur og börn alkóhólista sameiginlegt? Þau kvíða helgunum“. Maðurinn minn tilheyrir hópi Liverpoolaðdáenda og fann því til nokkurrar sjálfsvorkunnar er hann heyrði þessu fleygt en ég er hins vegar barn Frímúra sem er auðvitað ekki sambærilegt en engu að síður, býsna mikið álag. Það var nefnilega allt annað en auðvelt að vera alin upp af föður sem tilheyrði leynireglu, við systkinin tilheyrum sjaldgæfri spendýrategund sem þrífst ekki nema allt sé uppi á borðum, kjörlendi okkar væri t.d. AA samtökin eða bara vestfirska móðurfjölskyldan en móðir okkar hefur s.s. aldrei getað þagað yfir jóla og afmælisgjöfum bæði frá sjálfri sér og öðrum. Algengt símtal frá mömmu fyrir jólin væri eftirfarandi „Hildur mín bara að segja þér að þú þarft ekki að kaup ný rúmföt fyrir jólin, hún Jóna systir þín keypti þessi æðslegu handunnu rúmföt í Dún og Lyst handa ykkur Heimi“ frábært mamma, nú er það bara gjöfin frá eiginmanninum sem ég veit ekki hvað er. En pabbi valdi s.s í þessu kjörlendi að ganga í leynireglu og það get ég sagt ykkur svo að engum verði órótt við lesturinn að hann brotnaði aldrei, þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir mínar til að veiða upp úr honum mikilvægar upplýsingar eins og sérþjálfaður CIA njósnari. Um leið og gamli dró fram kjólfötin stillti ég mér upp fyrir framan hann og hóf aðgerðir. Ég fór yfirleitt hægt og ísmeygilega af stað, „jæja pabbi ertu bara spenntur að fara á fund?“, „ Já já það er bara ágætt að fara á fund“. „Bara ágætt, þarftu kannski ekki að fara?“ „Jú jú það er nauðsynlegt að ég mæti.“ „ Ha er nauðsynlegt að þú mætir?“ „Hva er ekki hægt að halda fundinn nema þú sért eða?“ „Hummm, ha jú jú“ „Hva er það vegna þess að þú ert prestur?“ „ Æ Hildur mín hættu þessu.“ „Er þetta eitthvað trúarlegt?“ „ Hildur hættu þessari vitleysu og sæktu einn kaffibolla handa mér.“ „ Af hverju er mamma ekki að fara með þér á fundinn?“ „ Mega konur ekki vera þarna inni?“ „Er þetta pólitískt?“ „Bindindisregla? Þú ert bindindismaður“ „Mér er kunnugt um það Hildur Eir.“ „Myndirðu segja mér þetta ef þú værir dauðvona?“ „ Nei það myndi ég ekki gera.“ „En myndirðu segja mömmu það?“ „ Nei, það kæmi út á eitt“ „Oh ætlarðu aldrei að segja mér þetta, ekki einu sinni ef ég verð prestur? “Ætlar þú að verða prestur?“ „UH NEI, bara djók.“ „Ok pabbi förum í Frúin í Hamborg, það má ekki segja já og nei og ekki svart og hvítt“ „Hvernig eru kjólfötin þín á litin?“ „Æ Hildur Eir, að þú skulir nenna þessu.“
En svo voru haldin jólaböll í Frímúrarahúsinu og ef þið haldið í barnslegri einlægni ykkar að ég hafi hlakkað til að hitta jólasveininn og syngja „Einiberjarunn“ þá eru þið ekki að reikna dæmið til enda. Í fyrsta lagi þá bjó ég með prótótýpu jólasveinsins og í öðru lagi þoldi ég aldrei „Göngum við í kringum“ eins og frægt er orðið. Í þriðja lagi hef ég alltaf verið frekar sýklahrædd þannig að þessi hringdansagjörningur, sveittur lófi í sveittan lófa var alls ekki að henta mér. Nei ég fór með í tvennum erindagjörðum, annars vegar til að fá þann sverasta sælgætispoka sem hægt var að fá á þessum haftaárum, sem eru s.s. bara árin fyrir ofgnóttina, og síðan til þess að fara í leiðangur í leit að hinum heilaga gral Frímúrara sem ég var löngu búin að kortleggja án vitundar föður míns. Það er skemmst frá því að segja að ég komst ekki langt, hvert sem ég fór fylgdu vökul augu reglubræðra mér eftir því það var greinilegt að þeir voru búnir að fá leynilega upplýsingar um ætlunarverk mitt……..eða sé litið á þetta frá sjónarhóli fullorðinna að þeir hafi hreinlega verið að velta fyrir sér hvort blessað barnið væri svona heiftarlega félagsfælið. Þetta var svo sannarlega ekki ferð til fjár og eina sem beið mín var endalaus óvissan og Adam sem átti syni sjö, sem mig varðaði náttúrulega alls ekkert um.
Nú þekki ég ekki lengur neinn Frímúrara sem ég get þjarmað að með markvissum hætti, hins vegar var ég að uppgötva að ég vinn með einum Oddfellowbróður (sem hlýtur að vera næsti bær við frímúrara) og síðan vill svo skemmtilega til að bróðir minn var að ganga inn í sömu reglu. Hver veit nema ég geti nú farið að dusta rykið af CIA árunum. Vinnufélaginn er reyndar víðfrægur handboltadómari og vanur að díla við beljaka í boltanum og snúa þá niður með nákvæmni sinni og fagmennsku, hinn æfði borðtennis á sokkabandsárum sínum í Grenivíkurskóla og var á sömu tíð markvörður í fótboltaliði Magna sem telst nokkuð öflugur bakgrunnur. En undirrituð hefur hins vegar engu gleymt í yfirheyrsluaðferðum sínum svo þeir mega alveg fara að vara sig.
