Myndlistarsýning Brynju Harðardóttur í sal Myndlistarfélagsins í Listagilinu Akureyri 3. - 11. ágúst og opnunargjörningur Lilý Erlu Adamsdóttur.
Brynja Harðardóttir sýnir ellefu olíu- og akrýlmyndir, fjölda heklaðra píkublóma og minningu um opnunargjörning Lilý Erlu Adamsdóttur sem samanstendur af glerkrukkum á miðju gólfi sýningarsalarins með vökva í grænum, bláum, rauðum og gulum litum ásamt glæru fati í miðju með ljósum vökva og alllangri mjórri slöngu.
Hvert er inntak sýningarinnar? Fagurlega málaðar olíu- og akrýl myndirnar birtast sem hughrif listamannsins úr blómagarði borgaralegs heimilis á syðri-syðri-brekkunni á Akureyri - en eru píkur. (Villuleitarforritið óskar leiðréttingar á orðinu píkur!). Handavinnan reynist vera píkur í fjörlegum myndum. Píkublómin eru á stærð við servíettubúnt. Beinast lægi við að túlka sýninguna út frá þeirri pólitísku yfirlýsingu sem myndlistarmaðurinn gefur í sýningarskrá; „Píkublómin hvetja konur jafnt sem karla að vera gagnrýnin á útlits- og fegurðarviðmið samtímans…” en hér býr augljóslega meira að baki. Að stilla píkum upp sem viðfangi málaralistar, handíða og gjörnings á laugardegi í verslunarmannahelgi, þar sem Fréttablaðið telur markverðasta sögu af ungri konu sem á að hafa í nafni nútímans tælt kaþólskan prestling til ásta við sig en ekki hina Heilögu almennu kirkju, er ögrun við stofnanir sem miðla og endurgera pólitískra samtímamenningu okkar. Hugurinn reikar til allra þeirra gleymdu ástarævintýra sem ekki rötuðu á bókfell á því hálfa árþúsundi þegar Íslendingar leituðu frelsisins undir oki þessarar stofnunar sem einmitt hafði sem sitt helsta markmið að ráða yfir píkunum, ráða fólksfjölguninni með goðsögum og kúgunarkerfi sem krafði konur um undirgefni en sálardauða ella. Brynja ögrar gagnárás karlrembunnar á réttindabaráttu kvenna sem lýsir sér í kröfunni um að píkan sé neysluvarningur á markaðstorgi klámvæddrar dægurmenningar, annars tabú. Brynja er táknbrjótur. Píkan er ekki tákn spéhræðslu og valdagræðgi á þessari sýningu, hún er sjálf fegurðin. Að sama skapi ögrar sýningin hámenningunni. Samkvæmt viðteknum greinarmun gagnvart lágmenningu ber ekki njóta lista á þeirri forsendu að þær höfði til líkamlegrar vellíðunar heldur á eigin innri fegurðarforsendum, sem eiga jafnvel að búa í tilteknum heilastöðvum, á meðan alþýðumenningin höfði til hungurs og kynhvatar. Hafi leikið vafi á erótískum tóni sýningarinnar leiddi gjörningurinn fram sterka andstæðu milli fegurðar kviknakinnar konu sem stillti sér í fatið með ljósa vökvanum og þjáningar hennar er hún saug með slöngunni upp í munn sér litaða vökvann úr krukkunum og lét renna um bringu sér, brjóst, maga - og píku. Úr einni krukku eftir aðra, einn lit eftir annan svo að líkamsmyndin tók á sig litadýrð svo úr varð náttúrulegt málverk, myndverk sem hélt áhorfendum föstum í andartakinu. Þegar takinu sleppti klöppuðum við áhorfendur okkur frjálsa og héldum til hefðbundinna hátíðar verslunarmanna. Lofgjörð til kvenleikans ríkari.
Takk fyrir mig.
Þorlákur Axel Jónsson
