Kór Háskóla Íslands í Reykjavík, eða Háskólakórinn, heimasótti höfuðstað Norðurlands, Akureyri, 1. júní síðastliðinn og efndi til tónleika í Glerárkirkju. Það hús er nokkuð almennt ekki verulega vel fallið til tónleikhalds vegna nokkuð mikils glymjanda, en Háskólakórnum svaraði það talsvert mikið vel.
Háskólakórinn rekur sögu sína frá árinu 1972 en þá varð hann til undir stjórn Rutar Magnússon, söngkonu og -kennara. Síðan hafa menn, sem allir hafa staðið og standa framarlega i íslensku tónlistarlífi, stjórnað kórnum hver fram af öðrum og lagt sitt til hans. Núverandi stjórnandi er Gunnsteinn Ólafsson, tónskáld, og hefur hann haft stjórn kórsins með hendi síðan árið 2007.
Það hlýtur að vera óskadraumur hvers kórstjóra að hafa kór, sem settur er saman af ungum og ferskum röddum. Svo er með Háskólakórinn. Í honum eru nemendur úr ýmsum deildum Háskóla Íslands; allt ungt fólk, sem sjá má af meðalaldri kórfélaga, en hann er í kringum 23 ár. Ánægja og starfsgleði kórstjórnanda hlýtur enn að aukast, ef kórfélagar eru ekki einungis ungir og ferskir, heldur líka tilbúnir að leggja sig fram í kórstarfinu af áhuga og metnaði. Það er ekki nokkur efi um það í huga undirritaðs, að þessi lykilatriði eru höfð að leiðarljósi í starfi söngmannanna í Háskólakórnum. Frammistaða kórsins á tónleikunum í Glerárkirkju sýndi það ljóslega. Hún einkenndist í einu og öllu af sönggleði og ekki síður af því, að söngmenn hefðu gengið að verki sínu af ákveðni og festu. Nálega hver maður í kórnum kunni hlutverk sitt utan bókar og er það ekki lítill vitnisburður um þá natni, sem unnið hefur verið af að verkefnum þeim, sem kórinn hafði á efnisskránni. Þau voru mörg hver slík, að miklar kröfu varð að gera til nákvæmi í hverju því, sem að flutningnum laut til þess að hann nyti sín. Hér ber að líta til söngstjórans, Gunnsteins Ólafssonar. Hann hefur greinilega náð til hinna ungu kórfélaga og blásið þeim þeim þrótti í brjóst, sem til þarf til þess að setja markið hátt – og ná því.
Kórinn bauð upp á viðamikla efnisskrá á tónleikum sínum í Glerárkirkju. Miklu flest verkin voru eftir íslensk tónskáld – einungis tvö eftir erlenda höfunda: Johannes Brahms og Felix Mendelssohn. Nokkur verkanna voru eftir söngstjórann og var sannarlega enginn skaði að því, að hann kæmi sínum lögum að til flutnings af hinu ágæta hljóðfæri, Háskólakórnum. Best verka Gunnsteins þótti undirritruðum verkið „Í vor“, þar sem fer saman nokkuð nútímalegt yfirbragð en þó vel lagrænt, forvitnileg útsetning og áheyrilegt ferli. Annað lag hans, „Land, þjóð og tunga“, sem samið var í tilefni 100 ára afmælis Háskóla Íslands og sem virðist hafa átt að ná brag herhvatar, var ekki svo hrífandi sem skyldi, þó áheyrilegt væri.
Af öðrum verkum á efnisskrá Háskólakórsins má nefna „Haldið´ ´ún Gróa hafi skó“ eftir Gunnar Reyni Sveinsson við ljóð eftir Halldór Laxness. Í verkinu grípur tónskáldið mjög til þjóðlegra hrifa og náði kórinn prýðilegum blæbrigðum í flutningi sínum. Einnig ber að nefna verkið „Hear My Prayer“ eftir Mendelsshon. Í því söng Helga Margrét Marzellíusdóttir einsöng og gerði það með ágætum. Rödd hennar er full og þétt. Kórinn studdi vel við og skilaði sínum hlut ágætlega.
Í heild teknir voru tónleikar Háskólakórsins hreint konfekt fyrir eyrun. Raddir eru allar vel skipaðar. Reyndar hefði heldur meiri þróttur í bassa verið æskilegur á stundum og fyrir kom, að sópran sveif ekki eins mjúkt upp á háa tóna eins og fremst hefði mátt kjósa, en því miður er það galli, sem fyrir kemur, í mörgum, ef ekki flestum, blönduðum kórum hér á landi. Hvað sem þessum smámunum líður voru tónleikarnir mikið skemmtilegir. Hafi kórinn þökk fyrir komuna.
Haukur Ágústsson
