Íris Hrund Stefánsdóttir skrifaði í gær grein sem birtist á hun.is þar sem hún gagnrýndi fyrirkomulag við kennslu í hársnyrtiiðn vegna þess hversu erfitt sé að komast á samning í greininni.
„Ég skrifaði niður allar stofur á Íslandi sem taka nema samkvæmt Iðan.is, skipti niður í skipulagða dálka því sem væri næst mér og hófst handa. Þetta byrjaði ágætlega.. nei bara að grínast, þetta byrjaði hræðilega og hefur ekkert batnað,“ segir Íris. „Ég fór á alla staðina á Akureyri sem ég kom mér inná, fékk nei á flestum stöðum en tveir eða þrír staðir voru í hugleiðingum árið 2012. Ég leit á þetta sem merki um að ég ætti mögulega séns á samning. Ég kláraði þriðju önnina og áður en ég vissi var ég komin á endastaðinn. Ég fór suður og kíkti á hátt í 30 hárgreiðslustofur á tveimur dögum sem ég hafði til þess að þvælast“.
„Ég var sátt við þessa ferð og hélt að þetta hefði mögulega skilað einhverju. Mér leið vel. Nýtti tækifærið þar sem ég var í svona þrusu æfingu og þræddi stofurnar á ný hér á Akureyri. Ég reyni samt að vera vongóð, ég gefst ekki svona auðveldlega upp. Nei, ef ég gefst upp hér er ég að gefa svo margt upp á bátinn og hver veit nema tækifærið mitt bíði handan við hornið þar sem ég þarf að finna það hvar sem það er geymt,“ segir Íris og bendir á að enga aðstoð sé að fá frá skólanum. „Það eru teknir inn nýir og nýir nemar og vitleysan heldur áfram og þetta er löngu komið í rugl“.
Íris segir marga vera í sömu aðstöðu og hún og telur þetta einnig eiga við um aðrar iðngreinar. „Við erum mörg sem erum í þessari aðstöðu, getum ekkert snúið okkur til að fá aðstoð í þessu fagi. Sérstaklega við sem erum ekki neinni klíku, við sem eigum enga frænku eða frænda sem taka mann inn þrátt fyrir að það séu margir aðrir efnilegri og áhugasamari“.
„Eigum við þetta skilið?“ spyr Íris, „að við séum tekin inn í skólann, látin borga rosalegan skólapakka og svo hent út, með engri mögulegri hjálp frá skólnum. Skora á kennarana, skólameistarana og menntamálaráðuneytið að opna aðeins hugann fyrir ástandinu í dag og hjálpa okkur sem eru byrjuð og erum og pikkföst á sama staðnum í leit að samning til að klára námið sem okkur dreymir um. Ekki taka inn fleiri nema heldur að hjálpa okkur sem erum þegar byrjuð“.
