Þegar lítið barn segir við þig „ég elska þig“ þá upplifirðu sennilega hvernig hamingjan getur staðið samsíða óttanum um stund. Þegar barn segir við þig „ég elska þig“ er eins og þér sé skyndilega lyft frá jörðu og eitt augnablik færðu litið inn um gáttir himnanna þar sem ekkert fær staðist nema sannleikurinn einn. Þegar lítið barn tjáir þér vanlíðan sína hvort sem er til líkama eða sálar er ekkert sem getur fangað athygli þína á þeirri stundu annað en hugsanleg úrlausn vandans, því gleði barns og vonbrigði, vellíðan og sársauki er það sem afhjúpar allan heimsins hégóma. Þess vegna er farsæld sérhvers samfélags fyrst og fremst fólgin í líðan barna. Börnin okkar eru mælistika réttlætis og sannleika í þessu landi. Það hefur einstaka sinnum hvarflað að mér að reglur flugfélaga um að hinn fullorðni setji fyrst á sig súrefnisgrímuna áður en barninu er sinnt hafi yfirtekið flest önnur svið samfélagsins, a.m.k. eru þau störf er snúa að velferð barna ekki metin að verðleikum. Um það vitna laun bæði grunn og leikskólakennara sem eru engan vegin í samræmi við þá ábyrgð sem þessar ágætu stéttir bera. Kennari í leik- og grunnskóla sér ekki bara um miðlun upplýsinga heldur hefur hann áhrif á félagsmótun barnsins og er ætlað að hjálpa því að feta sig áfram í jafningjasamskiptum. Í starfi mínu sem prestur er ég hvað eftir annað að reka mig á það hversu mikil áhrif óunnin sársauki úr æsku hefur á hæfni fólks til að mynda farsæl tengsl á fullorðinsárum. Oftar en ekki reynist það upphafið að endi sambúðar og hjónabands. Því er mikið í húfi, barnið sem þú eitt sinn varst, á sér sjálfstætt líf í innstu kviku hjartans.
Meistarinn frá Nasaret sagði eitt sinn er honum sárnaði forgangsröðun lærisveina sinna á kostnað barna: „Leyfið börnunum að koma til mín, varnið þeim eigi því slíkra er Guðs ríki“ síðan tók hann þau sér í fang lagði hendur yfir þau og blessaði. Í orðum hans eru fólgin a.m.k. tvenn skilaboð til okkar hér á plánetunni Jörð, annars vegar þau að börnin eigi það besta skilið og hins vegar að börnin hafi að geyma dýrmætasta fjársjóð mannlegrar tilveru, sem er einlægnin. Þegar og ef einhver hælir þér fyrir einlægni þá skaltu taka því sem hinu mesta hrósi er fyrirfinnst í veröldinni. Einlægnin er dýrmæt auðlind sem allt of fáir sjá sér hag í að virkja, einlægni er hæfileikinn til að sjá sjálfan sig í öðru fólki og uppgötva að þegar öllu er á botnin hvolft þráum við öll og óttumst það sama. Undirtitill þessa pistils er: Hvernig getum við bætt samfélagið? Við þeirri spurningu eru til ógrynni praktískra og hugmyndafræðilegra svara sem yrðu upptalningar einar í svo stuttum texta. Því er niðurstaða mín sú að til þess að samfélag geti talist gott þurfi börnum að líða þar vel, þau eru mælistika þeirrar forgangsraðar sem við höfum í okkar samfélagi, þannig hefur það raunar alltaf verið enda var það ekki tilviljunin ein sem réði því að Guð skyldi fyrst birtast okkur sem barn.
Hildur Eir Bolladóttir
(Pistillinn birtist áður í tímaritinu Húsfreyjunni)
