Gleðilegan þjóðhátíðardag kæru vinir.
Í fljótu bragði man ég ekki til þess að hafa fundist sautjándi júní neitt sérstaklega skemmtilegur dagur, þegar ég lít til baka finnst mér eins og það hafi oftast rignt eða a.m.k. verið ansi kalt í veðri, gott ef það snjóaði ekki á sautjánda júní árið 1992 þegar ég var nýbúin að kaupa mér fyrstu hælaskó ævi minnar og ætlaði að spóka mig um á Sauðárkróki eins og alvöru dama, keypti þá meira að segja í Kaupfélagi Skagfirðinga. Nú nú og hver man ekki árið 2000, þá kom bara heill suðurlandsskjálfti með tilheyrandi skelfingu. Svo man ég líka eitt hörmungaratvik, það var örugglega á sautjánda júní árið 1986, ég var átta ára og mamma búin að dubba mig upp í ægilega fínan Laura Ingalls kjól með hvítri blúndusvuntu og hvítar sokkabuxur og ég var að hlaupa á eftir blöðru hérna í miðbænum á Akureyri og datt og það kom gat á sokkubuxurnar og ég hruflaði mig þannig að blóðtaumurinn lak niður sköflunginn og smitaðist í hvítu svuntuna og ég var ekki lengur eins og persóna úr Húsinu á sléttunni heldur úr bíómyndinni the Exorsist, þetta var mjög dramatískt, en auðvitað samt ekki á pari við suðurlandsskjálfta. Svo man ég líka sautjánda júní í Reykjavík með frumburðinn lítinn í vagni og við foreldrarnir ægilega blankir námsmenn og þurftum í alvöru að velta fyrir okkur hvort við ættum að kaupa rándýra helíumblöðru handa drengnum og borða þá hafragraut í kvöldmatinn eða flýta okkur bara með hann grenjandi heim og borða frekar hamborgara og franskar. Völdum síðan að kaupa blöðruna, minnir að við höfum samt ekki verið alveg sammála í þeirri ákvörðun. Og svo var blessað barnið bara þriggja ára með hor og og missti takið á blöðrunni svo hún sveif upp í himininn hærra en Hallgrímskirkjuturn, en drengurinn fór ekkert að gráta heldur öskraði eins og stunginn grís þegar Bósi Ljósár blöðrukall fjarlægðist eiganda sinn án þess að eiga nokkra einustu ofurkrafta í pokahorninu og við hlupum heim með barnið og töluðumst ekki við það sem eftir var kvöldsins. Já ég man marga svona sautjánda júní daga. En bíðið nú við, það er ekki eins og allar dramatískar stundir lífsins hafi einungis átt sér stað á sautjánda júní og dramatískari hafa þær jú orðið víða en þær sem hér eru tíundaðar. Getur verið að sautjándi júní sé svo mikilvægur dagur í sjálfsvitund okkar að maður muni næstum allt sem þá hefur gerst og jafnvel veðurfar tuttugu ár aftur í tímann? Já ég held það, töfrar þessa dags eru fólgnir í því að við eigum hann öll saman, óháð pólík, trú, heilsufari, efnahag, kyni, kynhneigð, kynþætti osfrv. Ef við á annað borð búum á þessu landi, þá eigum við þennan dag með þjóð okkar og það er ótrúlega magnað og minnisvert. Og það að við skulum ár eftir ár safnast saman til að fagna sjálfstæði okkar sem þjóðar með því að kaupa rándýrar helíumblöðrur eða Candy floss, það er ótrúlega mikilvægt vegna þess að það er þegjandi samkomulag okkar allra um að við komum hvert öðru við, séum alvöru samfélag, þjóð sem deilir kjörum. Já það er ætíð sautjándi júní um allt land, því megum við aldrei gleyma. Sautjándi júní er og verður áttaviti okkar heim til þeirra gilda sem grundvalla lýðræðisþjóðfélag. Þau gildi snúast um jafnrétti kynjanna, ekki í orði heldur á borði, þau snúast um að náttúruauðlindir séu metnar sem sameiginlegur arfur okkar allra, arfur sem á að ganga til komandi kynslóða, þeirra sem munu síðar halda upp á þennan dag með Candy floss og helíumblöðrum og vonsviknum barnabörnum í kerru. Það eru gildi sem snúast um að bjóða nýja Íslendinga velkomna til þessa lands með forvitni og kærleiksríka afskiptasemi að leiðarljósi, það eru gildi sem snúast um að hlúa að börnum og ungmennum þessa lands og spara hvergi í umönnun þeirra og menntun, það eru gildi sem snúast um að efla menningu og listir og sjá tækifæri í leiðum sem bjóða ekki upp á skjótfenginn gróða. Það eru gildi sem snúast um að hlúa að og nostra við lífið og hugsa hvert skref , því þá verður lífið að Lystigarði eins og þeim er við njótum hér í dag, blómlegt og fagurt.
Hildur Eir Bolladóttirj
Hugleiðing flutt á hátíðarsamkomu í Lystigarðinum á Akureyri
