Freyja Haraldsdóttir, varaþingmaður Bjartrar framtíðar, ritar grein í Akureyri vikublað, sem kemur út í fyrramálið, fimmtudagsmorgun, þar sem hún lýsir ofbeldi sem hún varð fyrir í vetur. Greinin er liður í átaki sem Zontakonur hafa hrundið af stað þar sem hvatt er til vitundarvakningar vegna ofbeldis gegn konum. Freyja lýsir í grein sinni þegar hún hafði lokið innkaupum í verslun í vetur ásamt aðstoðarkonu og beið fyrir framan bíl meðan aðstoðarkonan gekk frá pokunum. Þá bar að eldri mann og án þess að aðstoðarkonan yrði þess vör snerti hann Freyju ítrekað.
„Hann byrjaði að strjúka á mér hárið, andlitið, bringuna, vinstra brjóstið, magann og niður lærið á mér. Ég leit í hina áttina, fjarlægði hugann frá líkamanum og beið eftir að þessu lyki. Fraus. Kom ekki upp orði. Þessar nokkru sekúndur liðu eins og heil eilífð. Næsta sem ég man er að aðstoðarkonan er að aðstoða mig inn í bíl og maðurinn stendur á bakvið okkur og starir á mig þar til búið er að loka bílnum og við keyrum burt. Mig langaði að kasta upp. Öskra. Eitthvað. En ég gat það ekki. Ekkert annað en að klára þennan dag við hliðina á sjálfri mér. Þó þakklát fyrir að hafa haft aðstoð til þess að komast inn í bíl svo þetta hefði ekki farið verr.“
Líkamar okkar eins og eign almennings
Í grein Freyju kemur fram að fatlaðar konur verða samkvæmt alþjóðlegum rannsóknum fyrir margfalt meira ofbeldi en ófatlaðar konur og nóg er nú samt eins og hún orðar það. Hún segir að fatlaðar konur tilkynni síður ofbeldi en aðrar og síðar en almennt tíðkist. „Ýmsar ástæður liggja að baki, ekki síst það valdaleysi sem við sem fatlaðar konur búum við og skortur á aðstoð og aðgengi. Á okkur má glápa, líkamar okkar eru oft skilgreindir afbrigðilegir og gallaðir og verða viðföng fagfólks sem vill gera við þá. Við erum álitnar eilíf börn, þar með kynlausar og höfum oft ekki nokkra stjórn á hver aðstoðar okkur, hvar, hvenær og hvernig. Sem ungar stúlkur erum við jafnvel skammaðar fyrir að leyfa ekki hverjum sem er að aðstoða okkur á salernið og erum sagðar vera með vesen fyrir að gera kröfur um hver aðstoðar okkur við svo persónulegt mál. Skilaboðin sem við fáum eru því oft þau að líkamar okkar séu ekki í eigu okkar sjálfra. Líkamar okkar eru eign almennings.“
Greinin birtist á bls 13 í blaðinu í fyrramálið.
