Kristín Einarsdóttir
„Má bjóða þér far?” Spurði mig kona.
Ég á ekki bíl og þarf því að reiða mig á tvo jafnfljóta, strætó eða “Svörtu þrumuna” sem er hjólið mitt . Ég bý á Akureyri og þeir sem hafa átt leið hér um vita að hér er alls ekki jafnslétt en bærinn er byggður í fjallshlíð.
Einn daginn eftir krefjandi skóladag ákvað ég að ganga í matvörubúð. Ýmislegt var farið að vanta á heimilinu og það var ágætis veður. Himinn var heiður, veðrið var milt og hálka á stígum sem ætlaði aldrei að fara. Niður brekkuna þramma ég og vonast til að komast heil á höldnu á leiðarenda. Versla ég svo það helsta og deili því á milli tveggja haldapoka. Það er betra að dreifa þyngdinni. Ég set á mig heyrnartólin sem eru tengd við litla útvarpið mitt og geng af stað upp brekkuna. Kófsveitt með þunga skólatösku, sitthvorn haldapokann og syngjandi upphátt er ég að gefast upp í miðri brekkunni. Allt í einu heyri ég að það er verið að bíba á mig. Ég hugsa hvað gengur á? Tek af mér heyrnatólin og geng að bílnum. Þar situr elskuleg eldri kona sem segir: “ Hæ, ég sá að þú ert með svo þunga poka, má bjóða þér far?” Mér bregður svo að ég fer að skælbrosa og svara: “ Nei, nei, ég sé í húsið mitt, þetta eru bara sirka hundrað metrar, það tekur því ekki.” Hún spyr þá: „Ertu alveg viss? Þetta er ekkert mál.”
Ég þáði farið ekki, en eftir á að hyggja hefði ég átt að gera það, þá hefði ég kannski fengið að vita nafnið á þessari yndislegu konu.
Það er ekki oft sem maður verður vitni að góðverki, en ég hef sjálf reynt að gera eitt góðverk á viku á nýju ári. Kannski er það áramótaheit þessarar konu líka?
Elsku kona. Góðverk þitt yljaði mér um hjartarætur og sýndi mér að manngæskan er enn til staðar. Takk.
Kristín Einarsdóttir
Höfundur er nemi í fjölmiðlunarfræði við Háskólann á Akureyri.
