Björn Þorláksson
Akureyri var full af fólki um síðustu helgi. Kraftur, þor og gleði einkenndi andrúmsloftið. Fas nýstúdenta spriklandi, hnarreist og laust við flækjur. Líkt og unga fólkið hefði sammælst um að horfa fram og sækja ný lönd.
Það vannst einmitt ákvörðunarlega nýtt land í síðustu viku. Grafin verða Vaðlaheiðargöng, öflug innspýting fyrir atvinnulíf. Framkvæmdin mun styrkja Norðurland sem heildstætt atvinnusvæði, minnka slysahættu og auka lífsgæði. Húrra. Göngin eru vegvísir til sóknar og kærkomin tenging við hugsanlega kísilmálmverksmiðju á Bakka. Þau slá vopn úr höndum þeirra sem hafa reynt að telja almenningi trú um að vörn okkar norðanfólksins sé illskásta sóknin! Í byggðaöfugþróuninni. Stjórnarformaður Byggðastofnunar hefur þó bent á að í mörgum landsbyggðum hafi orðið heilmikill vöxtur. Aldrei hafa fleiri búið úti á landi en einmitt núna og það á við um Akureyri. Mætti jafnvel halda því fram að hér drypi smjör af hverju strái ef við íbúarnir brytumst undan oki eigin hugarfars.
Auðvitað er stundum pirrandi að upplifa þá slagsíðu sem verður á forræði peninga, ákvarðana og athafna þegar langflestir búa í borginni við Flóann. En það breytir því ekki að Norðlendingar hafa átt og eiga enn bullandi sóknarfæri. Þar má nefna sjóinn, landbúnaðinn, ferðaþjónustu, menntun, menningu og jafnvel ómenningu eins og þá sem fylgir Bíladögum. Sókn er ögrun. Vörn er kyrrstaða. Þeir sem réttlæta auðræði með því að þeir séu útdeilendur héraðsplástra í varnarbaráttu við vonda Reykvíkinga ættu að láta sig hverfa. Hver er sinnar gæfu smiður. Á Norðurlandi sem annars staðar. En áður en gæfa skapast þarf að losna við minnimáttarkennd sem oft einkennir jaðarsvæði úti á landi. Við þurfum að horfa í augun á nýstúdentunum og læra af glampa augna þeirra. Um nýja framtíð og nýja sókn.
Björn Þorláksson
