Sunnudaginn 10. júní efndi Kvennakórinn Embla til tónleika í Glerárkirkju á Akureyri. Kórinn er skipaður konum búsettum í Eyjafirði, bæði á Akureyri og víðar um byggðina. Hann var stofnaður af stjórnandanum, Roari Kvam, sem hefur leitt kórinn fram á þennan dag og iðulega lagt fyrir hann þrautir í tónlistarflutningi, sem reynt hafa á, en sem kórinn hefur staðist með prýði. Í þessu hefur jafnt kórinn sem stjórnandi hans iðulega sýnt mikinn og eftirtektarverðan metnað.
Tónleikarnir í Glerárkirkju sunnudaginn 10. Júní voru engin undantekning. Markið var sett hátt og það náðist í miklu flestum tilfellum. Þó voru verkin mörg hver verulega snúin fyrir flytjendur bæði hvað snerti tónferð og blæ. Þau spönnuðu sviðið allt frá 12. öld fram á okkar daga, öll trúarlegs eðlis og flest flutt á latínu.
Fyrsta verkið vakti sérstaka aðdáun undirritaðs. Það var eftir Hildegard von Bingen, sem uppi var á árunum 1098 til 1179. Verkið ber heitið O ingee Spiritus eða Lof sé þér andi eldsins. Einkenni verksins eru hóglát yfirvegun og hófsöm tónferð, sem skiluðu sér vel í agaðri túlkun kórsins. Eitt var sérlega áberandi, en það var hve vel þetta verk féll að hljómburði kirkjuskipsins í Glerárkirkju. Hann er gjarnan nokkuð harður og gjallandi, en mjúkleg túlkun og hófsamt tempó vakti ljúfan enduróm í kirkjusalnum, sem féll að verkinu eins og hanski að hönd og jók löðun þess fagurlega.
Í nokkrum öðrum verkum á efnisskránni naut kirkjuskipið og hljómburður þess sín, þó ekki væri í sama mæli og í O ingee Spiritus. Nefna má Ave Maria efitr Zoltán Kodály (1882-1957), sem er fagur lofsöngur, ákall og bæn og fór mjög vel. Einnig naut verk Hildigunnar Rúnarsdóttur (1964-), Maríuljóð, sín vel í endurómi kiskjusalarins, þó að það sé nokkuð mikið flókið í tónferð og ef til vill óþarflega það.
Hröð verk á efnisskránni runnu allmjög saman í bergmálinu, sem er almennt óþægilega mikið í Glerárkirkju. Hinn hraði madrígali „Now Let Us Go and Bid the Morning“, eða Förum nú og heilsum morgninum, eftir Thomas Elsbeth (ca. 1555-1624) rann talsvert mikið saman og naut sín ekki þó að greinilegt öryggi einkenndi flutning kórsins. Hið sama átti við um verkið Ave verum corpus eftir Francis Poulenc (1899-1962), en í verkinu er mikið um nokkuð langar tónarunur á atkvæðum. Þær runnu mikið saman og juku á þann blæ ósamstæðu, sem á verkinu er,
Eftir hlé flutti kórinn fyrst verkið Vedni creator, eða Kom Skapari, eftir Hector Berlioz (1803-1869). Blæbrigði verksins bera vitni mikilli færni tónskáldsins í tónsetningu, en fyrir þann þátt tónsmíða er Berlioz rómaður. Í heild er verkið nokkuð sundurleitt, en í því mjög fallegir kaflar og kórinn skilaði því af öryggi.
Lokaverk tónleikanna var Missa São Sabastião, eða Messa til heiðurs heilögum Sebastian, eftir Heitor Villa-Lobos (1887-1959). Þetta verk er mikið að vöxtum og gerir miklar kröfur til flytjenda. Í því er afar mikið um tónarunur, sem skarast og fléttast saman með ýmsum hætti, svo að iðulega á áheyandi fullt í fangi með að henda reiður á framgangi og heildarmynd. Höfundur nýtir iðulega fjölda stefja innan hinna einstöku hluta messunnar og er afleiðingin sú, alloft er sem skorti á heildarblæ innan messuhlutanna. Hitt ber eindregið að lofa, sem er flutningur Kvennakórsins Emblu á þessu snúna og margbrotna verki. Hann var að fullu öruggur og fumlaus, greinilega þaulæfður jafnt í tónferð sem blæ.
Í heild voru þessir tónleikar kvennakórnum og stjórnanda hans til mikils sóma. Einungis í verkinu Conditor alme siderum, eða Þú örláti skapari himintunglanna, eftir Guillaume Dufey (1397-1474) gætti óróa í flutningi svo að galli væri að. Annað bar í nálega sérhverju tilliti vott þess metnaðar og natni, sem við hæfi er við flutning tónlistar.
Haukur Ágústsson
